KİME NE?

Kime ne? Sıkılıp sıkılmadığımdan, kime ne tüm gün evde ne yaptığımdan, kime ne yahu kariyerimin zirvesini yapacakken evde olmayı niçin tercih ettiğimden?

Beni çok uzun zamandır hiç bu kadar sinirlenmiş görmemişsinizdir sevgili okur. Yoruldum riyadan, gereksiz ilişkilerden artık.

Bir dolu sitem, tüm gün boş muşum niçin aramıyor muşum? Sen ara kardeşim madem sesimi duymak istiyorsun madem senin için önemliyim sen ara o halde. Bir sen bir ben sayışmalarını bırakalı çok oldu ben, büyüdüm hem de çok büyüdüm. Kasıt yoksa aranmamakta üç kere de beş kere de aramayı gurur yapmayacak kadar büyüdüm ben. E hadi siz de büyüyün efendim zor değil.

Lafım birine birilerine değil, biraz birikim oldu bugün de patladım işte. Çok meraklısı var, kamera koyup izleteceğim bir hafta boyunca yaptıklarımı kendilerine.

Kimi gün pijamamı üzerimden çıkartmadan, kocayı çocukları gönderip, kitabın kahvenin dibine vuruyorum,

Kimi gün kadın programlarının baş eleştirmeni olacak kadar televizyon izleyip saatlerce ütü yapıyorum,

Kimi gün, fotoğraf dersi vermek üzere en keyif aldığım iki saati geçirmek üzere giyinip süslenip gidiyorum,

Kimi gün bir AVM'de avarece vitrin bakıp, bir kitapçıda iki saatimi geçiriyorum. 

Ne olursa olsun çocuklarımı 16.30 da evimde karşılayıp herşeyi bırakıp anne oluveriyorum o saatten sonra.

Yetti mi?

Evet çok mutluyum, evet sıkılmıyorum. Çünkü ben kendimi oyalayabilen çünkü ben kendimi seven bir insanım.

Bu kadar serzenişin üzerine çok felsefi olacak belki ama, hayatta herkesin yalnız olduğuna inanan bir insanım ben. 25 Kasım 2005'te beni büyüten bir olay yaşadım ben ve aslında şer'in de içinde hayır olduğunu o günden sonra öğrendim. Büyümeniz için ruhunuzu olgunlaştırmanız için yaşanması gerekenler varsa, bırakın zaman aksın delsin geçsin yaşayın ama büyüyün, kazanımla çıkmayı hedefleyin.

O gün bugündür hayatta hep yalnız olduğumu düşünürüm, anan baban her nefeste arkanda olsa da aslında seçimler yaşananlar yaşanmışlıklar ve varoluş sebebimizle yalnız olduğumuzu kabullendiğimizde işler gerçekten daha kolay olmaya başlıyor. Çoluk çombak, karı koca eş dost herkesin yaşama katkısı olduğu gerçek ama siz beni dinleyip oynayın bakalım bu yalnızlık oyununu.

Nereden nereye geldik değil mi? Bunalmışım bu ara biraz insan ilişkilerinden demek ki. Belki de büyüyüp olgunlaşmaya başlamamın kozadan kelebek olmamın yıldönümü yarın onun için iç dökmek istedim kim bilir?

Sahip olduğum tüm değerler için binlerce şükürler olsun, elemterefiş kem gözlere şiş:))

Sanırım bu yazıdan çok insan ders çıkartır da "ay evde sıkıl mıyor musun, hem de senin gibi biri" cümlesi dilinin ucundan döner.

Karanlığın insanı delirten bir ihtişamı vardır 
Yıldızlar aydınlık fikirler gibi havada salkım salkım 
Bu gece dağ başları kadar yalnızım 

Çiçekler damlıyor gecenin parmaklarından 
Dudaklarımda eski bir mektep türküsü 
Karanlıkta sana doğru uzanmış ellerim 
Gözlerim gözlerini arıyor durmadan 
Nerdesin? 

ATTİLA İLHAN