KAYMAKLI KADAYIF

KAR TANELERİ

2012-01-27T16:35:00.001+02:00

Alıcı kuşlar gibi başımın üstünde dönüp durmayın

Kol kola girip yalnızlığımı vurmayın yüzüme kar taneleri

Yollar benim umudumdur yoları kapatmayın

Yağmayın yollarıma durun kar taneleri

Şükürler olsun bu güzelliği evin penceresinden yaşayabilme lüksüme, sıcacık evime...

Ve sokakta soğukta olan karın keyif yerine eziyet yaşattığı herkesin yardımcısı olsun Tanrım.

OCAK AYI BİTEN KİTAPLAR SEYREDİLENLER

2012-01-22T20:58:00.000+02:00

Okuduklarının en'lerine almıştı LEYLAK DALIM bu kitabı. Önerdiği kitaplar genelde benim tadımda olduğundan kitaplıkta daha okunmamış bir kulem olmasına rağmen aldım. "AZ" aldım almasına ama "AZ" bana çok geldi desem...

"11 yaşında bir tarikat şeyhinin oğluyla evlendirilen korucu kızı Derdâ ile hapisteki bir gaspçının aynı yaştaki oğlu “mezarlık çocuğu” Derda’nın bir mezarlıkta kesişen hayatlarının, bu iki çocuğu kırk yıl boyunca her tür şiddetle yontup birbirlerine hazırlayışının, (bütün anlamlarıyla) Yazı’nın bu iki çocuğu birleştirmesinin hikâyesi. Çocuk şiddeti, hayatın şiddeti, aşkın şiddeti, inancın şiddeti, hırsın şiddeti üzerine, A’dan Z’ye şiddet üzerine, dilin ve yazının şiddetiyle bir roman…"

Yayınevi tanıtım paragrafı bu şekilde kaleme alınmış. Elinizden bırakamayacağınız, aslında bir yanda elinizden fırlatmak isteyeceğiniz sizi sürükleyen, içine çeken, oraya hapseden, konuşamadığımız, mücadele edemediğimiz gerçekleri çaresizce suratımıza vuran bir roman.

Bu adam nasıl yazmış bu kitabı hangi ruh haliyle yazmış demekten sıklıkla kendimi alamadım. Tasvirler, kişilere giydirilen kimlikler insanı çok düşündürüyor. Küçücük çocukların öz aileleri tarafından para karşılığı eşek kadar adamlara pazarlandığı günlerde daha da gerçekçi daha da iç acıtıcı geldi bana. Biraz detay yazmak isterdim ama okumayanlar vardır diye çok fazla kişi analizi yapmadan öneriyorum deyip çekiliyorum.

Diğer biten kitabım, bir hafta sonuna sığdırdığım,

Ahmet Ümit'in Bab-ı Esrar'ı. BU GEZİ sonrasında Aylinim'in önerisiyle aldığım kitap. Eh fena değildi diyebilirim. Son zamanlarda çok fazla Mevlana, Şems, Aşk konulu kitap yazılıp çizildiğinden ve ben merakla çoğunu okuduğumdan bu biraz yavan geldi doğrusu. Hafta sonu kitabı veya yol kitabı tadında okuyup bitirebilirsiniz olsa da olur olmasa da şeklinde önerimi de yapıp şu an ne okuyorumdan biraz bahsedeyim.

En sevdiğim yerli yazar namında olan Nazlı Eray'ın Halfeti'nin Siyah Gülü'ne başladım heyecanla. Nazlı Eray benim için çok farklı bir yazardır, ne yazsa beğenirim tarzında bir sempatim vardır kendisine. Daha bitirmediğim için detay yorum yazamasam da seveceğime ve önereceğime emin olabilirsiniz.

Bir de film sıkıştıralım araya da kültürel bir post yazmış olalım sevgili okur. Merakla vizyona girmesini beklediğim ZENNE ile perşembe günü kavuştuk.

Sepet sepet Altın Portakallar benim için çok birşey ifade etmiyor doğrusu çünkü eğer ödüllü film diye kendimi şartlarsam hem aldığım keyif hem de filmle ilgli eleştirisel bakışım farklı bir boyuta geçiyor ki daha düz bir cümle ile anlatırsam salt sanat için yapılmış yerli veya yabancı çok dalda ödül almış filmlerden pek tat alamıyorum ben.

Ama ZENNE'de hiç de öyle hissetmedim. Başından sonuna her anlamda çok etkilendim, düşündüm, hüzünlendim ve hatta ağladım.

Aslında her alanda yaptığımız moda tabirle "ötekileştirmek" işte filmin özü bu, hani sonunda diyor ya bu gerçek bir hayat hikayesi değil de " bir zamanlar" diye başlayan bir masal olsaydı.... Evet belki de sadece kuzularımıza anlatılan masallarda ötekileştirme yapmıyoruz.

2008 yılında cinsel kimliğini açıkladığı için öz babası tarafından öldürüldüğü iddia edilen Ahmet Yıldız’ın hikayesinden esinlenerek kurgulanan filmde; aslında nereden bakarsanız onu görürsünüz. Ben anne gözüyle izledim sonuna dek, gözümüzün önüne serilen iki anne modelini irdeleyerek. "Ben olsam ben olsam ben olsam ne yapardım." diyerek.

Cesaret isteyen bir konuyu, yüreklice işleyen dinamik ekip ödülleri hak etmiş bana kalırsa. Filmin müzikleri danslar ve sahne geçişleri Türk Filmciliği de ciddi yol katetti dedirtecek kadar başarılı.

Film hakkında çok şey yazmak istiyorum aslında ama daha eskimedi, seyretmeyen çok, bu yüzden şimdilik sadece "fazlasıyla öneriyorum" diyorum.

KARNE HEYECANIMIZ

2012-01-20T18:10:00.000+02:00

Bugün Kaymak kuzum ilk karnesini aldı, öyle keyifli öyle ışıl ışıldı ki gözlerinize inanamazsınız.

Hep söylerim ilkokul öğretmeni şanstır diye, şükür bunda da şansımız güldü. Öğretmenimiz daha ikinci hafta bebelerimizi bizden daha iyi tanır noktadaydı.

Kaymak Hanım aldı eline karneyi evirdi çevirdi ve şu diyalog gelişti:

- Sence ders tarafı mı önemli anniş, davranış tarafı mı?

- (Bu gibi sorularda her zaman yanıstma yaparız, aslında O'nun fikri ne diye, bizden bağımsız ne düşünüyor bunu öğrenebilmek için. ) Sen anne olsaydın sana sorulsaydı senin için hangisi daha önemli olurdu ?

- Tabii ki davranışlar, dersler nasıl olsa öğrenilir evde bile yapılır, ama iyi olmak önemli değil mi anne?

-(Babasıyla birbirimize baktık, şükürler olsun ki bu da almıştı vermek istediğimizi) Aferin kuzum sana, ders her zaman olur önemli olan iyi olmak...

BURAYI LÜTFEN OKUYUN nasıl bir veli olduğumu görürsünüz. İki kuzumda da hiç bir zaman sınav ve not odaklı olmadım. Her zaman "gerekeni yapsınlar yeter" şeklinde baktım mevzuuya. Çünkü bu kokuşmuş sistemde, dizi dizi takdirnameler de alsalar, iyi okullarda da okusalar, iş bulma kısmında da bir dolu sınavlara girseler yine de bu ülkenin her yerini sarmış "ahbap çavuş yerleştirme sınavı" na takılacaklarına emin olduğumdan bugüne dek gittiğim yolda devam etmeye kararlıyım ben. Mesela karnesinin hepsinin 5 olmasındansa çok kitap okuyan çocuklar olmasını tercih ederim, çevresine duyarlı, iyi insan olma yolunda ilerleyen çocukları isterim ben bit kadarken dershane, özel öğretmen okul üçgeninde kim olduklarını unutmalarını değil.

Biliyorum bazen ben yapmayacağım, çocuğumu koşturmayacağım deseniz de, sistem böyle ne yapalım diyorsunuz. Direnin, çocukların içindeki yetenek ve farklılıkları çıkartmak için çaba gösterin destek alın. Her çocuk matematik dehası ya da fen kurdu bir kaşif olmak zorunda değil ne olur unutmayın. "FARKLILIKLARIMIZ AYRICALIKLARIMIZDIR." demiş düşünürün biri, onların farklılıklarının farkında olmaktır iyi ana-baba olmak bana kalırsa. Saçımı süpürge ettim, her dershaneye gönderdim, özel dersler aldırdım ama yok yok olmuyor diye dövünmek yerine, benim kuzum kimdir? Ne sever, ne sevmez neyi yapabilir neyi yapamazı düşünün biraz.

Haydi bu vesile olsun biraz düşünün, hanginiz gerçekten istediğiniz işi yapıyorsunuz veya hanginiz gerçekten istediğiniz okulda okuyup tam da hayal ettiğiniz bir meslek edindiniz. Belki de sistemi düzeltmenin yolu önce kendi çocuklarımızı tanıyıp onların bu sistem içerisinde eriyip gitmelerine izin vermemektir ne dersiniz?

Tatil ödevi olsun size; farklı bakın tanımaya çalışın şu iki haftada onları, belki çok farklı özelliklerini keşfedeceksiniz.

İlk karne diye Kaymaktan bahsettim yarın birgün okur alınır belki, Kadayıfım güzel kuzum da çok yol katederek, geçen senelere göre çok daha güzel bir karne getirdi bize onu ve karne alan tüm kuzuları öpüyor keyifli huzurlu mutlu bir iki hafta diliyorum.

PORTAKAL ORDA KAL

2012-01-14T21:25:00.000+02:00

Evet bana yenik düşme ve tam 21 gün orda kal portakal. Ne zamandır aklımdaydı, LEYLAK DALI mın yaptığı tarifi denemek, yılbaşında kadeh kaldırma ekibine yetişemedim ama bir sene daha bekleme hemen yap deyince aldım tarifi koyuldum işe.

Mis gibi kahve koktu mutfağım. Portakallarımı yıkadım operasyon için hazırladım ve işte benim için işin en önemli kısmı "sabır sabır sabır" bölümü. Bir anlamda kişisel gelişimim için çok uygun bir tarif diye sevinmiştim okuyunca, hani asansör fobisi olana asansöre binmesi inip inip çıkması salık verilirya benim gibi lügatında sabır olmayan birine yapılacak en büyük işkence de bu olsa gerek.

Portakal bana ben portakala bakarım, portakalı soydum duma duma dum dilime dolanmış fena halde söyler dururum ama sabır ben de ne gezer nasıl olacak bu işler:))

Bir çizgi film repliği vardı Kadayıf Bey zamanında; "sabır bir erdemdir, insanlarda nadir bulunur ördeklerde hiç" ayyy acaba ördek miyim demeye başlamıştım ki, korkunun ecele faydası yok sapla kızım kahve tanelerini portakallara yapabilirsin hadi hadi dedi iç ses!!

Aman efendim sabır ve sükut eşliğinde BURADAKİ kadar muntazam olmasa da sapladım kahvelerimi portakala.

Sonra, biraz esmer biraz beyaz şeker eklenmiş kavanoza yerleştirdim rahatsız etmemeye söz vererek. Bir kek pişirme süresinde bile milyon kere fırının camından keke selam verip açmamak için mücadele veren ben bunlara 21 gün nasıl dayanacaktım bilinmez ama saplama işlemi kişisel gelişimime ciddi katkı sağlayacak sürede tamamlandı.

Üzerine de portakalları batıracak kadar votkasını ve kahve tanelerini ekleyip, kapaklarını sıkıca kapattım.

Sonucu da buradan paylaşacağım elbette. Portakalı çikolataya hep yakıştırmışımdır o halde kahveyle de fazlasıyla güzel bir ikili olacağını düşünüyorum.

Efendim tarifin orjinali taaaa BURALARDAN , benim hikayesinden etkilenip yapma kaynağım da tam BURASI , tadını bilmesem de çok umutluyum. Ayrıca tadını sevmesem de sabır konusunda bayağı yol aldırdı bana bir ucundan işe yaradı yani.

Heyecanla beklemeyeyim de unutayım en iyisi yoksa gider gelir açar birer parmak yalarım ben bunu:))

Haydi kalın sağlıcakla iyi pazarlar keyifli hafta sonları olsun.

KAYMAKLI KADAYIF ANASI "ŞEF" OLURSA

2012-01-10T21:30:00.000+02:00

Efendim bir bu kalmıştı elimi atmadığım şükür buna da bulaştım. Ne zamandır aklımdaydı, şöyle güzel bir yemek kursuna gideyim değişik şeyler öğreneyim e sonra onları kobaylarıma sunayım:)

Anamın prensesiydim ben ama öyle böyle prenses değil sıcak sudan soğuk suya değmemişti ellerim; değil yemek yapmak yemek yapılırken mutfağa girmişliğim yoktur. Lakin yapmam ama bilirim sıkı bir gurme iyi bir lezzet avcısıyımdır. Sene 99'da evlenince düştü iş başa. Defterler ajandalar babamın tarifleri ile doldu, bizde mutfağın sahibi babamdır annem kes, doğra, toparla işlerinden sorumludur:) Allah yüzüme baktı sevgili okur, eşim aslında çok yemek seçen biri olmasına rağmen cicboğaz yemekler kapsamında önüne ne koysan yer tarzında çıkınca benim yaptıklarım O'na değme Mengenli aşçı elinden çıkmış gibi geldi ama hep aynı tarz evsel fast foodla da ben kendimi pek geliştiremedim doğrusu.

Mesela ben babamın tarifiyle nefis pirinç pilavı yaparım ama nüfus dördü geçince ölçüyü orantılı arttırsam da pilav pilavlıktan çıkar olmaz, hele bir de birileri gelecekse o pilav sağır olur kalır.

Bize yemeğe mi geleceksiniz, domates çorba, tavuk, pilav ve tatlı yılların değişmeyen menüsüdür, eğer gelişinizin ikinci üçüncü oturumu ise vay halinize:))

Kayınvalidem demişti çok çekersin bu çocuktan diye doğru demiş. (bu nasıl yaman çelişkidir ey okur, bir paragraf üstte adamı öv sonrasında ver veriştir.) Tabağına bir şöyle mantarlı biberli süslü püslü bir tavuk sote koyarsın misal, yemek bittiğinde koyduğundan fazla atığı kalır, mantarı, biberi iter durur. Yani demem o ki; ben gelişecektim de fırsat mı bıraktılar, yaratıcılığımı yıllarca elimden aldılar. Ama artık durun dedim, kaçılın buna da el atıyorum.

BURADA bir aylık bir atölyeye başladım. Ekip çok keyifli bizim birinci dönem fotoğraf öğrencileri ile beraber. İlk hedefim "tak tak tak tak" soğan biber doğramak dedim hep keramet bıçakta zannederdim bıçağım kör ondan yapamıyorum derdim keramet bıçakta değil "şef" teymiş. Zorlandım yavaş yaptım ama yapma yolunda adımlar attım. Nefis bir Meksika Menüsü yaptık bugün.

Korkmayın anam babam usulu klasik pilav üstü kuruyu aratmayacak kolaylıktaydı, hele lezzeti inanılmazdı. Yıllardır yumuşak et yapamayan biri olarak çok şey öğrendim ilkini hemen paylaşayım, derhal bir döküm şöyle en kalkmayanından bir tava edinilecek, teflon tavada et olmazmış, olsa da benimkiler gibi suyu kaçmış lastik gibi çevir çevir yutama kıvamında olurmuş.

Sonra bir de nefis cheese cake yaptık, normalde hiç sevmem, peynir peynir ağır ağır gelir ama hem kolay hem de çok lezzetliydi. Kerameti, peynir eklenmeden önce yumurtalar köpük gibi çırpıldı:)

Bakalım ne kadar ilerleyeceğim. Daha neler öğreneceğim.

GİTTİ BİR HAFTA

2012-01-06T23:49:00.000+02:00

Duydum ki nerede bu kız diyormuşsunuz, ölüme de dirime de ödüller koymuşsunuz. E geldim işte burdayım 2012'nin ilk yazısı ile derin sevgilerimle selamlıyorum hepinizi.

Ateşli Kaymak Hanım'ın bakımı sonrasında yılbaşı telaşı derken yılın ilk yazısını yazmak bugüne kısmet oldu. Keyifli bol kahkahalı bir yılbaşı geçirdik, çocuklar için de rekor oldu uykusuzluk anlamında.

Bu hafta adaptasyonla geçti sayılır. Ben diyete başladım. Daha önce yazmışmıydım bir yerlerde hatırlamıyorum ben hep çok zayıftım sevgili okur hatta hep söylerim eşimin rahmetli anneannesi oy nur içinde uyusun nasıl da tontiş bir hatundu, beni görünce "bu kız hastalanır durur, eti yok" demiş:) Sonrasında görseydi rahmetli etlerimin lüp lüp olduğunu sevinirdi herhal.

Tatlıyı çok severim, kolayı sudan bol tüketir(d)im.Abur cubura bayılır pasta börekle coşardım. Lakin yaş dolu dolu 37 boydan kurtarsak da göbek çevresindeki şambriyelleşme sinir etmeye başlayınca bir süredir değişik çözümler denemeye başladım.

E hayatı boyunca diyet yapmayınca insan bu mantıktan uzak oluyor, diyetisyenle de yürümedi benim çabam çünkü sevmem öyle özel hazırlanmış zımbırtıları, kibrit kutusu kadar peynirle, bademi bile 7 ile sınırlamayı. Başlayıp bıraktığım her pazartesi karar aldığım spor da düzene girmeyince başka birşeyler bulmak gerekti.

Uzunca süredir inceliyordum ve sonunda kitabını aldım, Prof. Dr. Canan Karatay'ın Karatay Diyeti üzerinde oldukça kafa patlattım ve beş gündür hem tok hem mutlu bir şekilde 1.9kg ımdan uzaklaştım.Hoca diğer piyasa diyetlerinin aksine ara öğünün insülini tetiklediğini ve acıktırdığını savunuyor özü bu , 3 öğün besleniyorsunuz şeker ekmek pirinç yok. Protein ağırlıklı ama Dukan bana çok alafranga gelmişti mesela bu da alaturka ve uygulaması kolay. Keyifle devam ediyorum, fazlalar gidince de artık daha dikkatli olma ve sporu artık hayatıma sokma kararım fazlasıyla mevcut.

Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu demeyin, haftaya salı "dünya mutfakları" başlıklı bir yemek kursuna başlıyorum:))) Yemesem de yediririm canım dert etmeyin.

Tam bir yıl oldu esaretten bankadan kurtulalı binlerce şükürler olsun bugünlerime, bugünlerimi sağlayanlara:))

Kayıp bir haftanın özeti böyle işte, bu arada Sevgili Leylak Dalı mın önerisiyle bir kitaba başladım yine:)) Çok hızla ilerledi, mide krampları geçirtti, içimi acıttı ama tek solukta ilerledi. Tavsiye ederim okumadıysanız Hakan Günday "AZ" adı az ama kendi çok gelecek emin olun. Yılın ilk kitabı olarak bu gece bitirilenler arasına yerleşecek.

Keyifli mutlu umutlu bir hafta sonu diliyorum hepinize.

ALIŞILA GELDİĞİ ÜZERE

2011-12-26T22:20:00.000+02:00

Gelenek gibi olmuş sanırım yeni yıl beklentilerini kaleme almak, sonra sene sonlarında gerçekleşenlere sevinip diğerlerini tekrar yazmak.

Bu sene maddelerce döküm yapmayacağım sevgili okur; çünkü bu sene benim senemdi ve dolu dolu keyifli huzurlu mutlu çok çok güzel bir yıl olarak hatırama kazındı. 31.12.2010 günü nefret ederek yıllarca gittiğim bankaya son kez gittim mesela. Sonrasında nasıl geçtiğini anlamadan bir koca yılı devirdim. Hergün şükürle başladım güne, her isteyene nasip olsun bu keyif diyerek. Kendimin patronu olmanın keyfini sündürerek.

Canım istedi tüm gün miskin bir kedi gibi yorgan altından çıkmadım, canım istedi en kokoş halimle tüm gün eve girmedim. En büyük kazancım da BURADA yazdığım gibi Kadayıf Bey'le katettiğimiz yoldu bana göre bu senenin en'lerini yazacak olsam.

İstediğim çoklukta olmasa da okudum da okudum. Bu sene hedef alınıp da okunmayanların ilk evvela bitirilmesi sonra tam gaz devam.LEYLAK DALIM bu konudaki idolüm, eh O'na yetişemesem de biraz yaklaşmak bile hoşuma gidecek bu seneki ilk hedeflerden biri bu.

Ve işte süprizim var demiştim ya; BURADA söylemiştim size; görselimiz geçen yıldan kalma, bu yıl ağacımızı süslemedik. Çünkü ağacımızın ayakları kırılmıştı, kısmetse seneye yılbaşında bahçemizdeki gerçek çam ağacımızı süsleriz diye de yenisini almamıştık:))

İşte süpriz buydu. Yıllardır içimdeki özlem, kiradan kurtulma çabası tam unutup artık olmayacak dediğim anda kendiliğinden canlandı. Hem de yıllardır hayalini kurduğum şekilde, içinin duvarları bile olmayan heryeri benim yaratıcılığıma aç naaaaaatamam bahçe içinde bir evimiz oldu. Herşey yolunda giderse bir sonraki yılbaşında evimizde olacağız. Benim için çok önemli bir istekti bu, oya gibi işleyeceğim, her köşesinde yuva sıcaklığını taşıyacak bahçesinde Kadayıfımın Kaymağımın ve adı henüz belli olmayan alınması hayal edilen köpeğimizin koşacağı, bizim birlikte yaşlanacağımız, bebeleri o evden evlendireceğimiz bir yuva işte:))

Gerçekleşmiş tüm dileklerim için şükran duygularımı bildirir bu sene için sağlık, huzur, ağız tadı, tüm fitne fesat kem gözlerden uzak bir yıl dilerim.

Ayıp olmasın yine de birkaç maddeye döküvereyim:)

* Daha çok kitap okuyacağım,

* Daha az uyuyacağım,

* Mutfağımla daha çok haşır neşir olacağım

*Kendimi bulma yolunda daha uzun yollar katedeceğim,

* Daha affedici, daha sabırlı, daha az öfkelenen biri olacağım bir yıl olsun be blog alemi...

Kim ne isterse olsun dileği, erken ama içten bu yeni yıl yazımı da kabul ediverin işte.

Sizi seven Kaymaklı Kadayıf Anası...

ANNE SÖZÜYLE DİKKAT EKSİKLİĞİ ve HİPERAKTİVİTE

2011-12-22T21:38:00.000+02:00

Çok uzun zamandır bu yazıyı kaleme alsam mı, alsam da nasıl alsam neyi yazsam neyi yazmasam, nasıl anlatsam nerden başlasam diye düşünüp duruyordum ki, katettiğimiz yol, içime serpilen umut çiçekleri haydi yaz be Sinemim dedirtti, yaz ,belki ışık olursun, yaz belki bunalan bir anneye iyi gelir satırların.... Ve derleyip toparlamaya çalıştım bizim hikayemizi sizin için ama en çok da gün gelip kocaman yürekli koca bir adam olduğunda satırlarımı okuyup beni anlaması için Kadayıf kuzuma belge kalsın diye aldım sazı elime...

2001 yılının Nisan ayında kocaman gözleriyle etrafa bakarak ailemize katıldı Kadayıfcım. Öyle az uyuyan bir bebekti ki, o zaman herşeyimizi paylaştığımız, bebeğimiz hapşırsa yazdığımız, dostluğumuzun bugünlere ulaştığı anneler grubumuz vardı. Herkes bebesini uyutur, bilgisayar başında doğum sonrası depresyonunu atarken, ben oğluşum kucağımda laf yetiştirirdim onlara. Yenidoğan döneminde 2-3 saat uyuyan bebeklere sadece imrenirdim. Gecede 8-9defa uyanan gündüz de en uzun uykusu 20 dakikayı geçmeyen bir bebekti Kadayıfcım. 3,5 aylık olduğunda doğumsal olarak tek böbreğinin gelişmediğini ve ameliyat olması gerektiğini öğrendik. Ancak ameliyat olması için uygun kiloya gelmesi ve gelişmesi gerekiyordu. Tabakta böbreğe benzeyen kuru fasulye bile gördüğümde ağlardım, ne zor zamanlardı. Gelişim her yönüyle kusursuz ilerlerken, hareketlilik de o oranda artış gösteriyordu. Hem çok küçük olması hem de yaşadığı sağlık sıkıntıları ile biraz şımartmış olacağımızı düşünüp, afacan hareketli bir çocuk olarak etiketlemeyi tercih ediyordum o dönemlerde.

Kreş öncesi dönemde anneanne ile büyüdü, annem yazık not tutardı, 12 dakika uyudu, 21 dakika ile rekor kırdı bugün mucize oldu 33 dakika uyudu diye. Yemesi uykusu her zaman sıkıntılı bir bebek ve sonrasında da sıkıntılı bir çocuktu. İlk şikayetlerimiz kreşle başladı, 27 aylık kreşe başladığının daha ikinci ayında "çok hareketli" diye görüşmeye çağrıldık.

Babamız işinde iyi bir psikiyatrist olmasına rağmen, şunu anladım ki insanın kendi çocuğu karşısında akademik bilgisi devre dışı kalıyor. Ben de hareketliymişim, ben de yaramazmışım diye kendimizi oyaladık bir süre. Ta ki anaokulundaki rehberlik uzmanı ve anaokulu öğretmenimiz birşeylerin ters gittiğini söyleyene kadar. Bazen için işinde olmak, çok okumak ve araştırmak sanırım pek işe yaramıyor, kafanızın gerisine itmek istiyorsunuz çocuğunuzla ilgili söylenenleri.

"Evet çok zeki ama......" ile başlayan cümleler size övgüden uzak gelmeye başlayınca birşeyler yapmak farklı bir destek almak ihtiyacınız da ortaya çıkıyor. O "ama" da öyle şeyler gizli oluyor ki aslında, oturup saatlerce düşündürüyor sizi.

Ve sonra ilkokul öğretmenimiz. Zaten hep söylerim ilkokul öğretmeninin insan hayatındaki yerini ve önemini. Kadayıfı bizden iyi analiz eden bir öğretmenimiz oldu şükürler olsun ki. Bugün bu noktadaysak katkısı öyle büyük ki. Çünkü dikkat eksikliği olan çocuklar hiperaktiviteyi de beraberinde taşıyorsa (nadiren sadece dikkat eksikliği olabiliyor) anlayışsız ve bilgisiz eğitimcilerin elinde "yaramaz", "sınıf düzenini ve kurallarını bozan", "haydut" çocuklar olarak etiketleniyor ve böyle olunca önce sabırsız öğretmenleri ve sonra da arkadaşları tarafından dışlanıyor ve düzelme imkanı olsa bile bu süreç çok uzuyor. Dediğim gibi biz çok şanslıydık, çünkü bizim öğretmenimiz farklı olanı 24 kişiye uydurmaktansa farklılıklarından değer çıkartmayı Kadayıfı kazanmayı başardı, çok gençti, hatta başlarda itiraf etmeliyim ki, "eyvah nasıl anlayacak halimizi" diye iç geçirdiğim gençlik ve dinamiklikteydi ama hayatım boyunca unutamayacağım büyük destek gördüm kendisinden.

Ve sonunda terzi söküğünü dikemez diye anlaşılmasın ama çok çok güvendiğimiz bir çocuk psikiyatristine götürdük Kaymak kuzumuzu. Evet; aslında ötelediğimiz, kaçtığımız, konduramadığımız "Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite" meğer yıllardır bizimle yaşarmış da anlamazdan gelirmişiz.

Nedir ne değildir bu dikkat eksikliği;

Dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu, bireyin yaşına ve gelişim düzeyine uygun olmayan aşırı hareketlilik, istekleri erteleyememe (impulsivite) ve dikkat sorunları ile kendini gösteren bir psikiyatrik bozukluktur (APA 1994).

Bilimsel tanımı ile aynen yukarıda yazıldığı gibi peki anne gözüyle nasıl mı?

Anne olarak bunlar dikkatinizi çekiyor mu?

“Söylediklerim bir kulağından girip diğerinden çıkıyor ”

Bunu diyor musunuz kendinize sıklıkla, anne sağırı derdim ben Kadayıf'a birşeyi bin kere söylersin duyar ama duymaz.

“ Bilgisayar başında saatlerce oturabiliyor ama ödev başında en çok 10 dk ”

İstediği keyif aldığı işleri saatlerce yapar, PS karşısında saatlerce aç susuz zaman geçirirken iki satırlık ödev saatler sürer(di).

“Çok sık eşya kaybediyor”

Rekor düzeyde kayıp yaşadık biz yıllarca yeni yeni düzene girdik, öyle iki kalem bir silgi değil, montlar, tshirtler daha neler neler.

"Eli ayağı kıpır kıpırdır, ya konuşur ya ses çıkartır, sıra bekleyemez, yürümesi gereken yerde koşar."

Şöyle bir sakin dur be çocuk, birşey anlatacak eli yağı durmaz.dinlerken siz yorulursunuz öyle ki yani.

Önce teşhis kondu, zaten tahmin etsek de güvendiğimiz birinden dinlemek bize daha iyi geldi. Sonra en en en önce benim değişmem yol katetmem gerekiyordu ki daha bunun için çok gidecek yolum olduğunu düşünüyorum. İlaçla yola devam edebilsek şüphesiz daha kolay olacaktı daha az yıpranacaktık belki ama hem düşük kilolu olması hem de böbrek sıkıntısı yaşamış olması sebebiyle ilaçsız başarmak zorundaydık.

Zafer kazanmış kumandan edasıyla bağırmak istiyorum ki; BAŞARDIK. Daha yolumuz uzun ama öyle bir yol bıraktık ki arkamızda benim için çok uzun, çok engebeli ama çok da kıymetli bir yol. Gün olur birilerine ışık olursa bu yol diye iç dökmek istedim buraya.

En büyük ilacınız herşeyde olduğu gibi " ona zaman ayırmak", birebir ilişki kurmak ve davranışlarının yaramazlık, şımarıklık, taşkınlık olmadığını dürtülerini kontrol etmekte güçlük çektiğini bilip O'na ona göre davranmak.

Mevcut sevimsiz iş tempom devam etseydi elbette bugün geldiğimiz noktaya gelemezdik. İşten ayrılmamın altında yatan en temel sebeptir Kadayıf kuzum. O'na daha çok zaman ayırmak, sabrımı O'na verebilmek.

Bu arada beni de bilen bilir, "sabır" kelimesi sözlüğümde neredeyse yoktur. Tez canlılığımla tanınırım ama işte yavaş yavaş onu da öğrendim, öğreniyorum.

Bu aralar O'na bağırdığım zamanlar için vicdanımla zorlu bir savaş geçirmekle meşgulüm, bunu bir sıkıntı olarak kabul edemeyip şımarıklık, yaramazlık olarak algılayıp, O'nu anlamadığım günler için çok üzülüyorum. Neredeyse kopma noktasına getirdiğim ilişkimiz için, kaybettiğmiz ve O'nunla keyifle geçiremediğimiz çocukluk günleri için iç sıkıntısı duyuyorum. Ağlıyorum kimi geceler, kimi geceler kimselere okumadığım birgün basacağım bir kitap taslağı olacak sayfalara karalıyorum O'nu nasıl incittiğimi. Anlamadığımı, anlayamadığımı.

Birlikte çalışmaya başladık artık, ilk başlarda tolere edemediğim şeylerle, gülerek eğlenerek başettik. Koskoca 5.sınıf öğrencisi çocuk, çalışma masasının masa kısmında tünemiş halde fen çalışırken eskiden olsa deliye dönerdim herhalde şimdi, kimi zaman ben de çıktım masanın üzerine, kimi zaman 5 dakika çalışıp yatakta tepişerek attık enerjimizi.

Dilinizi ısırın ama artık; kitap okuyan, notlarında inanılmaz yükselme olan, davranışlarını hızla kontrol etmeyi öğrenen, uzunca bir süre dikkatini toplayabilen bir Kadayıfın anasıyım ben:))

Sabırla koruk helva olurmuş derler ya; işte bizim Hiper Kadayıf'ta adam olma yolunda hızlı adımlar attı.

Daha çok yolumuz var katedecek, ben biraz daha sabrı öğrenmeliyim, halen bazen yükselen sesimi terbiye etmeliyim. Hayatta her istediği zaman O'nun istediği kadar desteği vermeye hazır olduğumu her fırsatta O'na ifade etmeliyim.

Çok uzun oldu biliyorum ama belki ışık olur belki bu gece bu satırlarla bir anne daha rahat uykusuna dalar. Ne zamandır içimi dökmek istiyordum.

""Amerikan Psikiyatri Birliği’nce Tanımlanan Dikkat Eksikliği Ölçütleri

1.Belirli bir işe ya da oyuna dikkatini vermekte zorlanır.

2.Dikkati kolayca dağılır.

3.Dikkatsizce hatalar yapar.

4.Başladığı işi bitiremez.

5.Kendisiyle konuşulurken dinlemiyormuş gibi görünür.

6.Görev ve etkinlikleri düzenlemekte zorlanır.

7.Yoğun zihinsel çaba gerektiren işleri yapmaktan kaçınır (ev ödevi, okul aktiviteleri gibi).

8.Etkinlikler için gereken eşyaları kaybeder.

9. Günlük etkinliklerde unutkandır.

Bunlardan en az 6’sının, en az 6 aydır, birden fazla ortamda görülüyor olması durumunda dikkat eksikliği olabileceği düşünülür.

Amerikan Psikiyatri Birliği’nce Tanımlanan Hiperaktivite Ölçütleri

1. Eli ayağı kıpır kıpırdır.

2.Oturduğu yerde duramaz.

3.Gereksiz yere sağa sola koşturur, eşyalara tırmanır.

4.Sakince oynamakta zorlanır.

5.Sürekli hareket eder ya da sanki motor takılmış gibidir.

6.Çok konuşur.""

Hiçbirşey çözümsüz değildir hayatta, nerden baktığınız ve nasıl baktığınızı bilirseniz. Şükürler olsun ki; işten ayrılacak ve çocuklarıma daha çok zaman ayıracak imkanım vardı ve şükürler olsun ki, her zaman yol gösteren, destek olan bir eşim. Oğlumu yeniden kazandım diyorum tüm açık yürekliliğimle, şimdi boşa geçirdiğimiz, belki de yok yere O'nu kırdığım zamanların acısını çıkartma zamanı.

Robot değiliz hiç birimiz, elbette sınırı var sabrımızın ama ben hiç bir zaman buna bir sıkıntı gibi bakamadım, ta ki işten ayrılıp çocuğumla ilişkim bitiyor birşeyler yapmalıyım çanlarım çalana dek.

Dinliyor gibi görünmeyi bırakıp O'nu gerçekten dinlemeye başladım, O'nu duymaya başladım işin gerçeği. Birçok yerde okuduğum birkaç ipucu da sabırla beraber işimizi kolaylaştırdı elbette. Kronometre çalışması yaptık, başlarda 7 dakika masanın üzerinde otururken hergün biraz arttırma oyunu oynadık söylemesi onur verici belki de inanılmaz ama bugün 126 dakika dağılmadan ders çalışabiliyoruz.

Adını koyun, kabul edin, sabredin, onu anlayın, sabredin, ona zaman ayırın, sabredin ,sevgiyle yaklaşın, kendinizi onun yerine sıklıkla koyun, sabredin....

Umarım birçok annenin sesi olmuştur satırlarım, birçok anneye de ışık olmuştur umarım.

En dip bir not: Canım Kadayıfım, eşek gözlü oğlum; beni büyütmek için, beni olgunlaştırmak için gönderildin biliyorum, artık "sabır" sözlüğüme yavaştan girmeye başladı. Gelişimin çaban ve adam gibi adam olma yolunda hızla ilerkerken attığın adımlarla gurur duyuyorum. Gün olur kocaman olur okursan bunları, güler geçeriz birlikte. Seni çok ama çok seviyorum...

GEZDİM GÖRDÜM HAMDIM PİŞTİM:))

2011-12-13T21:52:00.000+02:00

AYLİNİM'i beni uzunca süredir takip edenler tanır, 30'lu yaşlarımda hayatıma girmiş diğer yarımdır. İnsan ötesi iyilikte, ruhani bir sabırda kafanızı omzuna yaslamak isteyeceğiniz yumuşaklıktadır. Benden çok farklı olmasındandır diğer yarım oluşu zaten, yap-bozun parçası gibi geçeriz birbirimize biraraya geliverince. Neyse efendim Aylinim'i yaza yaza bitiremem, can dostumdur bunu bilin yeter:))

Birkaç yıldır Aylin'le birlikte çocuksuz kocasız kaçamak hayali kurar dururduk. Kısmet O'nun 40.yaş kutlamalarınaymış. Önce Büyükada'da bir hafta sonu tasarlamıştık sonra son dönemlerde okuduklarımız, etkilendiklerimizle bizim Aylin'in 40 yaş partisi Sema gösterisi eşliğinde oldu.

Cumartesi sabah kavuştuk, kaldığı yerden devam edebilmek ne güzel birşeydir aylardır görüşmesen bile. Babamız, dedemiz, anneannemiz Kaymak ve Kadayıfla iki gün boyunca ilgilenirken biz kendimizi atıverdik sokaklara. Hep yaptıklarımızla geçti cumartesi, kıkır kıkır fıkır fıkır. Akşam, İstanbul'unu özlemiştir bir günde diyerek, kokoreç, bira ,midye keyfi yaptık sevdiğim mekanlardan biri olan Kıtır'da. Hayatı da şöyle yatırdık önümüze, oh biraz orasından biraz burasından çekiştire çekiştire zamanın nasıl geçtiğini anlamadan geceyi tamamladık.

Pazar sabahı, saat yedideydi tur otobüsümüz. Konya Şeb-i Arus turu için Seyahat 53 firmasını seçmiştik. Daha önce bu tur ile günübirlik Eskişehir gezim olmuştu ve çok memnun kalmıştım. Planlı bir şekilde otobüsteki yerlerimize yerleştirildik, tek mola ile yaklaşık 3,5 saatte Konya'daydık. Tur rehberimiz Suphi Bey'in enerji dolu kişiliği, yaşına rağmen işini halen çok isteyerek yaptığı belli olan keyifli sohbetleriyle yol zaten çabucak geçti.

İlk durağımız Karatay Medresesi idi. Sonra İnce Minareli Medreseyi gezdik. Sonra yöresel lezzetleri içeren öğle yemeğimiz için Gülbahçesi Konya Mutfağı'na doğru yola çıktık. Bamya çorbası, salata,ayran, Konya Kebabı ve sac arası tatlıdan oluşan menümüzü afiyetle bitirip heyecan içinde Şeb-i Arus töreninin olacağı Mevlana Kültür Merkezi'ne ulaştık.

Tören, Ahmet Özhan konseri ile başladı, sıkılacağımı düşünmüştüm ama şaşırtıcı bir biçimde çok etkilendim, kanunun neyle dansı Ahmet Özhan'ın berrak sesi zaten insanları havaya sokmak için yeterli.

İşte beklediğimiz an;

Sema töreni gerçekten çok etkileyiciydi, fotoğraf çekimi yapacak olan fotoğrafçılar sahne içerisinde ayrılan yere tören öncesinde alınan izinle girebiliyormuş ben bunu geç öğrendim, turla da gidince en arkanın bir önünden flash kullanmadan ancak bu kareleri yakalayabildim. Tören süresince flashlı fotoğraf çekimi yasak, görevliler tek tek uyarıyor. Çok içimde kaldı sahne içi kareler umarım bir daha gidebilirim, tripodumla beraber en önden çekim yapmaya. Bilmem biliyor musunuz ? Fotoğraf Sanatçısı Reha Bilir yıllardır Konya'da Sema Gösterilerinin en güzel fotoğraflarını çeker. Ne yalan söyleyim kendisinin birkaç pozuna çok özenmiştim ama yerim dardı çekemedim:))

Yaklaşık 2,5 saat süren törenin ardından, Mevlana Türbesini,

ve Şems Tebrizi Türbesini ziyaret edip dönüş yolculuğumuza başladık. Gece 11'e doğru evimizdeydik, tüm gün hiç konuşmamışcasına bir de son gece kırdık muhabbetin belini Aylin kuzumla. Pazartesi İstanbuluna uğurladım O'nu en kısa zamanda yeni programlarda buluşmak üzere.

Önce kuzularımla ilgilenen anneanne,babaanne ve dedelere, benim huzurumu mutluluğumu kendinden önde tutan sevgili babamıza ve pek tabii ki sıfır sorun ve nefis bir organizasyonla turu tamamlayan Seyahat 53 ekibine teşekkürü borç bilirim efendim:))

Mevlana'nın 7 öğüdü ile başbaşa bırakasım var sizi;

Keşke herkes uygulayabilse bunları hayat ne kadar kolay olurdu değil mi?

1* Cömertlik ve yardım etmede akarsu gibi ol.
2* Şefkat ve merhamette güneş gibi ol.
3* Başkalarının kusurunu örtmede gece gibi ol.
4* Hiddet ve asabiyette ölü gibi ol.
5* Tevazu ve alçak gönüllülükte toprak gibi ol.
6* Hoş görülülükte deniz gibi ol.
7* Ya olduğun gibi görün, Ya göründüğün gibi ol.

HİÇSEN ÇOKSUN

2011-12-06T23:23:00.001+02:00

Fotoğraf: Eymir Gölü/Ankara/Kasım2011

Şimdi durdu durdu bu kız bu başlığı da nerden mi çıkardı diyorsunuz, geçen gün duydum aklıma not aldım. Koca koca paragraflar yazdırır insana bence şuncacık iki kelime.

Çok uzun zamandır kaşarlı tostun sünen kaşarı lezzetinde iki kitap arasına kaşar niyetine Mesnevi Yorumları ve Tasavvuf İncelemeleri okumaktayım. Neler mi öğrendim, tasavvufun dinden öte birşey olduğunu, öz'ü anlayınca hayatın çok daha kolay olduğunu ve en önemlisi de biliyor musunuz? Bunca zamandır kendime giden bu yol için hiç çaba sarf etmeden başkaları için koca 37 yılı tükettiğimi anladım. E zararın neresinden dönülse kardır misali, insanın kendini tanıması aslında nasıl olup da nasıl göründüğünü dışardan biri gibi görmesi hiç de kolay olmasa da çok keyifli bir süreçmiş.

Fotoğraf: Eymir Gölü/Ankara/Kasım2011

Ve içimde sıkıntı yaratan düşündüğümde yaşam kalitemi düşüren keyifsiz bir anıyı sildim attım artık hayatımdan. Beni çok inciten affedemediğim, hazmedemediğim birini özgürleştiriverdim ruhumda. 6 yıl sürdü mücadelem hiç kolay değil, hep iç sıkıntısı ile adını yaşattıklarını andım. Ama artık rahatlıkla söyleyebilirim ki, yolu açık olsun. Ve hatta şer'inden bana kattıklarına teşekkürler. Aylardır farklı mekanlarda geçen aynı rüyayı gördüm belirli aralıklarla. Ben böyle şeylere pek inanmam, hatta biri bana anlatsa hafiften hicvederim lakin insan kendi yaşayınca bir başka oluveriyormuş.

Fotoğraf: Eymir Gölü/Ankara/Kasım2011

Kimi gece, karlar altından, kimi gece bataklıklardan beni kurtar, özgürleştir artık diyen yavru kediler gördüm hep, kan ter içinde uyandım ve dedim ki bir sabah; deli misin kızım sen, rahat bırak hissettiklerini artık.

İki gün önce sabah nefis uyandım börtü böcek kelebek ne varsa günaydın diyesim vardı BAŞARMIŞTIM.

Fotoğraflar eğitim verdiğim fotoğraf grubu ile gittiğimiz Eymir Gezisinden. Daha bir dolu diyecek lafım vardı da işte, iç'e yolculuğa çıkınca yarıda kalıverdi hepsi.

İçimiz kıpır kıpır, yılbaşı coşkusundayız, ağacımız kırıldı bu sene boynumuz bükük, evi camları süsleriz artık. Yeni ağaç alamayız çünkü süprizli haberlerimiz var sizlere yakında:))

Şimdilik kalın sağlıcakla....

Affedin hafifleyin, yolunuza devam edin:))

KİME NE?

2011-11-24T20:55:00.001+02:00

Kime ne? Sıkılıp sıkılmadığımdan, kime ne tüm gün evde ne yaptığımdan, kime ne yahu kariyerimin zirvesini yapacakken evde olmayı niçin tercih ettiğimden?

Beni çok uzun zamandır hiç bu kadar sinirlenmiş görmemişsinizdir sevgili okur. Yoruldum riyadan, gereksiz ilişkilerden artık.

Bir dolu sitem, tüm gün boş muşum niçin aramıyor muşum? Sen ara kardeşim madem sesimi duymak istiyorsun madem senin için önemliyim sen ara o halde. Bir sen bir ben sayışmalarını bırakalı çok oldu ben, büyüdüm hem de çok büyüdüm. Kasıt yoksa aranmamakta üç kere de beş kere de aramayı gurur yapmayacak kadar büyüdüm ben. E hadi siz de büyüyün efendim zor değil.

Lafım birine birilerine değil, biraz birikim oldu bugün de patladım işte. Çok meraklısı var, kamera koyup izleteceğim bir hafta boyunca yaptıklarımı kendilerine.

Kimi gün pijamamı üzerimden çıkartmadan, kocayı çocukları gönderip, kitabın kahvenin dibine vuruyorum,

Kimi gün kadın programlarının baş eleştirmeni olacak kadar televizyon izleyip saatlerce ütü yapıyorum,

Kimi gün, fotoğraf dersi vermek üzere en keyif aldığım iki saati geçirmek üzere giyinip süslenip gidiyorum,

Kimi gün bir AVM'de avarece vitrin bakıp, bir kitapçıda iki saatimi geçiriyorum.

Ne olursa olsun çocuklarımı 16.30 da evimde karşılayıp herşeyi bırakıp anne oluveriyorum o saatten sonra.

Yetti mi?

Evet çok mutluyum, evet sıkılmıyorum. Çünkü ben kendimi oyalayabilen çünkü ben kendimi seven bir insanım.

Bu kadar serzenişin üzerine çok felsefi olacak belki ama, hayatta herkesin yalnız olduğuna inanan bir insanım ben. 25 Kasım 2005'te beni büyüten bir olay yaşadım ben ve aslında şer'in de içinde hayır olduğunu o günden sonra öğrendim. Büyümeniz için ruhunuzu olgunlaştırmanız için yaşanması gerekenler varsa, bırakın zaman aksın delsin geçsin yaşayın ama büyüyün, kazanımla çıkmayı hedefleyin.

O gün bugündür hayatta hep yalnız olduğumu düşünürüm, anan baban her nefeste arkanda olsa da aslında seçimler yaşananlar yaşanmışlıklar ve varoluş sebebimizle yalnız olduğumuzu kabullendiğimizde işler gerçekten daha kolay olmaya başlıyor. Çoluk çombak, karı koca eş dost herkesin yaşama katkısı olduğu gerçek ama siz beni dinleyip oynayın bakalım bu yalnızlık oyununu.

Nereden nereye geldik değil mi? Bunalmışım bu ara biraz insan ilişkilerinden demek ki. Belki de büyüyüp olgunlaşmaya başlamamın kozadan kelebek olmamın yıldönümü yarın onun için iç dökmek istedim kim bilir?

Sahip olduğum tüm değerler için binlerce şükürler olsun, elemterefiş kem gözlere şiş:))

Sanırım bu yazıdan çok insan ders çıkartır da "ay evde sıkıl mıyor musun, hem de senin gibi biri" cümlesi dilinin ucundan döner.

Karanlığın insanı delirten bir ihtişamı vardır
Yıldızlar aydınlık fikirler gibi havada salkım salkım
Bu gece dağ başları kadar yalnızım

Çiçekler damlıyor gecenin parmaklarından
Dudaklarımda eski bir mektep türküsü
Karanlıkta sana doğru uzanmış ellerim
Gözlerim gözlerini arıyor durmadan
Nerdesin?

ATTİLA İLHAN

FOTOĞRAF ve ŞİİR

2011-11-14T16:12:00.001+02:00

Geçenlerde, Sevgili Nes'cim bir postunda yazmıştı, sanırım bir alıntıydı, hep fotoğrafı resme yakın zannederler ama aslında fotoğraf şiirle örtüşür demişti yazar. Çok kendimle özdeşleştirdim o benzetmeyi. Bende her fotoğrafın altına bir şiir düşlüyorum çoğu zaman. Sanki anlamı artıyor, sanki daha bir güzel oluyor.Güzel bir arşivim oluşuyor artık ve kafamda da bununla ilgili bir proje oluşmaya başladı bile, fikriboldan sevgiler:))

E bu kadar lafın üzerine bu günün fotoğrafı ve bu günün şiiri gelsin hepinize. Mekan Antalya Belek Sahil.

BELKİ GELMEM GELEMEM
Sen istinyede bekle ben burdayım
İçimde köpek gibi havlayan yalnızlığım
Çünkü ben buradayım karanlıktayım
Belki gelmem gelemem beş dakika bekle git
Çünkü elimi kestim beni kan tutuyor
Şarabım bütün ekşi suyum soğuk
Yanımda olmadın mı seni daha bir çok seviyorum
Belki gelmem gelemem beş dakika bekle git

Yüzünü ıslatmadan ağlayabilir misin
Yarı geceden sonra telefon ettin mi hiç
Karanlık adamlar hüvviyetini sordu mu
Ben senin olmadığını arıyorum
Belki gelmem gelemem beş dakika bekle git
Belki gelmem gelemem beş dakika bekle git
Bana ait ne varsa hepsi seni korkutuyor sana ait ne varsa
Hiçbiri benim değil
Belki ölmek hakkımı kullanıyorum
Belki gelmem gelemem 5 dakika bekle git
Belki gelmem gelemem 5 dakika bekle git
ATİLLA İLHAN

SİZE KEK YAPTIK

2011-11-12T21:45:00.001+02:00

Efendim Kadayıf Bey'e ödev vermişler Fransızca dersinde, mutfakta bir aktivite yapılacak, kare kare fotoğraflanacak sonra bunlar okulda performans ödevi kapsamında Fransızca olarak anlatılacak ve yazılacak. Payıma düşen fotoğraf çekimi ve batık mutfağı temizlemek olduysa da bayağı eğlendik diyebilirim.

Biraz kolaycı bir anne olarak Dr.Oetker'in Şokino Kek karışımını kullanma kararı aldım ee fena da olmadı denemiş olduk oldukça lezzetliydi. Tarif verirdim ama kutusunun üzerinde yazıyor zaten:)))

Sizi ödev fotoğraflarımızla başbaşa bırakıyoruz. İyi seyirler...

NEREDEN NEREYE

2011-11-11T17:59:00.001+02:00

İliğimizi kemiğimizi ısıtan keyfli bir hava vardı bayramda Antalya sahillerinde, yaz tatilinde bu kadar dinlendiğimi hatırlamıyorum. Kaymak ve Kadayıfı neredeyse sadece yatmadan yatmaya gördük, hiç bir sene bu lüksü yaşamamıştık. Hatta bazen vicdan yapıp, sıkça yanlarına gidip, gelmek isteyip istemediklerini sorduk. Mini ve Maksi klubü bu kadar iyi görev yapan hem de sezon sonunda başka otel var mıdır bilemiyorum.

Üç aile gitmiştik, yaz tatili ekibimiz de aynıdır bizim, kendimizi yemeye içmeye ve ipad-iphone uygulaması Kelime Avı'na kaptırdık. Her akşam bir turnuva, kelime bul, bulama, itiraz et, mızıt şeklinde güle eğlene geçirdik tatilimizi.

Sonrasında soğuk ama sarının tonlarının dans ettiği Ankaramıza kavuştuk. Tatil sonrası çamaşır yıkayıp ütü yapmaktan bile şikayet edemeyecek kadar huzur ve mutlulukla doldu içim, evci 'liğim üzerinden neredeyse bir yıl geçecek, iyi ki ayrılmışım diyorum her andığımda iyi ki... Sevmediğin işi yapmak zulümmüş meğerse insan şimdi daha iyi anlıyor.

Keyifli huzurlu mutlu bir hafta olsun herkese kalın sağlıcakla...

MUTLU BAYRAMLAR

2011-11-04T21:49:00.001+02:00

Çok yoğundum yine bu hafta, nasıl pazartesi oluyor nasıl cuma oluyor anlamıyorum, bayram öncesi ellerinde olsun istediğim bir teslimatım vardı, sonra bebelerin dolapları döküldü oyuncak, kitap, giysi dahil derin derin ayıklandı. Kaldı benim dolap çok istedim ama bayram öncesine yetiştiremedim.

Dengeli beslenme adı altında yürütülen, "karın tokluğu-beyin açlığı" ironisine sinirlenip yedim de yedim bu hafta. O kadar dikkat edip, 2,200 gramı kaslarımdan vermişim gram yağım gitmemiş diyet partnerim 2,500 gramın tamamını yağdan vermiş ya iyice sinir oldum. Baklavalık yufkalardan alıp üzerindeki tarifle börek bile yaptım lakin kısmet değilmiş, beter oldu beter. Ya ben beceremedim elim durmuş, ya da hakikaten yağlı kağıt gibi birşey oldu maalesef yenmeyecek kadar kötüydü:((

Sınav haftasıydı Kadayıf Efendinin, bu sene dizginleri elimde tutacağıma söz vermiştim. Geçen yıllarda çocuğun başında oturulmaz, soru sorarsa cevaplanır, eksik yanlış çocuk kendi ödevini yapar safsatasıyla sefil bir karneye imza atmıştık, demek ki her çocuk aynı değilmiş değil mi sevgili okur? Bu sene dibinde oturdum sadece hiç birşey yapmadım, ilham geliverdi çocuğuma herşey düzelmeye başladı, otururum bende ne yapayım, nabza göre şerbet...

Yarın güneşin içimizi ısıtacağını umduğumuz bir yerlere kaçamak yapacağız, yazlık kışlık ne bulduysak koyduğumuz acayip içerikli bavullarımızla yollarda olacağız.

Bu vesile ile herkeSin Kurban Bayramı'nı kutluyorum, yola gidecek olanlar geç gidin dikkatli gidin hayat terk edilmeyecek kadar güzel bunu aklınızda tutarak yavaş yavaş gidin.

HEM DE ÇOK BÜYÜK COŞKUYLA KUTLAYACAĞIM

2011-10-28T14:34:00.001+03:00

ATAM; şu fotoğrafa baktıkça gerçekten o bayrağın ardından bize bakıyor olmanı öyle isterdim ki. Tebessüm etmeyi unuttuk günlerdir, terördü, depremdi derken kafamızın içi karmakarışık oldu.

Şikayet etmek gibi olmasın ama, "bayram coşkumuza" da el uzatıldı be ATAM, çocuklarıma açıklama yapamaz olmaktan yoruldum artık. Cevaplayamadığım kaçındığım sorularını işitmekten yoruldum.

Evvelki sene de domuz gribi saçmalığı ile okullarda törenler yapılmamıştı bugün hatırladım. Okullarda törenlerde zaten dansöz oynatmıyorduk ATAM merak etme Sen. Sen'i anıyor, bize sağladığın imkanlar için şükrediyor, Cumhuriyetimizin Doğum Günü'nü kutluyorduk, ellerimizde bayraklar, dilimizde marşlar.

Şükürler olsun ki yarın Kaymak ve Kadayıfımla beraber okulumuzun yaptığı törende olacağız. Şehitlerimizin anısı kalbimizde Cumhuriyetimize sahip çıkacağız.

Seni ve eserlerini unutmadık ATAM, unutturamayacaklar da Rahat Uyu!

Kaymaklı Kadayıf Anası

SUSTUM

2011-10-19T20:11:00.000+03:00

Diyecek lafım yok yine daha öncekilerden farksız. Vatan Sağolsun da diyemiyor içim, vatan sağolsun ama babam da kocam da oğlum da kardeşim de sağolsun diye bağıracak yarın şehidimin can'ları...

Dilimde yukarıdaki kilit, kalbime batan yukarıdaki koca koca çiviler...

Hiç bir ideoloji, hiç bir zihniyet ya da hiç bir dava can alarak çözülemez.

BİTSİN ARTIK .....

BİTİRİLSİN...

BİTİRELİM...

SUSTUM....

BENİ UNUTMADIN DEĞİL Mİ SEVGİLİ OKUR

2011-10-14T21:01:00.001+03:00

Öyle bir koşuşturmanın içindeydim ki haklısınız beni merak etmekte, şimdi sıradan anlatacağım neler yaptım yapıyorum niye sizleri bu kadar ihmal ettim...

Öncelikle Odeon Sanat Akademisi'nde vermeye başladığım temel fotoğraf eğitimleri sandığımdan daha keyifli ve ilgi çekici geçmeye başladı. Haftada birgün 1,5 saat olarak başladığımız eğitimlerimizde gelen yoğun istek üzerine iki grup daha açma durumunda kaldık. Bakmayın adının Temel Fotoğraf Eğitimi olduğuna öyle kapsamlı, örneklerle dolu notlar hazırladım ve coşkuyla anlattım ki, temelin çok ötesinde bilgileri paylaştım arkadaşlarla. Kendime de inanamadım doğrusu , vay be nasıl gelişmişim bu kadar çok şeyi ne zaman öğrenmişim dedim.

Sonra düşününce bunun sebebini kolayca buldum, yüksek lisans dahil hayatımın hiç bir döneminde hiç bir konu ile ilgili bu kadar çok okumamış ve araştırmamıştım, demek ki neymiş isteyince oluyormuş.

Bir yandan bu, diğer yandan çekimler devam ederken "ben bankadayken daha mı boştum" acaba demeden geri duramadım. Bir hafta sular seller gibi akıyor şimdi, eskiden her günü ajandama yazar, mesai saatlerini de çubuk çubuk çizerdim, saat eksildikçe fosforlu kalemle çubukları çizer yüreğimi rahatlatırdım hep diyorum yine diyeceğim "yaşasın homumun ofisi", resmen eziyet çekmişim yıllarca, istemediğim bir işi yaparak.

Bu arada, Sevgili Leylak Hocam'ın önerisi ile okuduğum iki kitaptan da çok keyif aldım hep diyorum ya, iyi ki tanımışım dediğim insanlardan biri kendisi:)), çok okuyor , rafine zevkleri var ve yanında olmak insana huzur ve dinginlik veriyor.

İlk önerisi yazmışmıydım daha önce ama Ayfer Tunç'un Kapak Kızı adlı kitabı, çok beğenerek okudum ve biraz da şaşırarak, bilmediğim ama tarzı ile derinliği ile yol alan bu tip yazarların adı neden bir A, B,C gibi duyulmuyor diye de düşünmeden edemedim.

Bu araya sıkışan ilk film, saçma bir şekilde Zoraki Kral olarak Türkçe'ye çevrilen, The King's Speech yani aslında Kralın Konuşması:)) Gecikerek seyrettiğimiz bir filmdi, elimizde birikim çoktu ve ancak sıra geldi. Çok ama çok beğendim ne kadar didinsek de bu tarz filmler çıkartamıyoruz Türk sinemasından, bunu düşünüp üzüldüm.

Sonra yine; Sevgili Leylak Hocam'ın bir diğer önerisi, Aslı E.Perker'in Sufle'si. Sufle tadında bir kitap okumadıysanız okuyun, aynı anda bir çok yere akıyor ruhunuz, birçok kişi oluveriyorsunuz bir anda, yabancı bir yazarın satırlarından çıkmış gibi çok beğendim çok.

Şimdi de, Kitap Okuyan Kız'ın önerisi ile Marlena de Blasi'nin Venedikte Bin Gün'ünü okumaktayım, yine güzel bir tavsiye tad alarak gidiyorum yavaş yavaş.

İzlediğimiz bir diğer film de; Gözlerindeki Sır olarak Türkçe'ye çevrilen, The Secret in Their Eyes, genelde ödüllü filmeleri ruhum pek kaldırmaz ama bu bol ödüllü filmi gerçekten çok beğendim, izlemeyenlere tavsiye ederim.

Ve önereceğim son film de, Sevgi Fırtınası olarak Türkçeleştirilen, Nights in Rodanthe ,Rİchard Gere hayranı olarak çok ama çok beğendiğimi söylemek isterim, yerli de Nejat, İthalde Richard derim başka da birşey demem.

Bu arada bir de yüzme derslerine başladım, 37 sinden sonra ne yüzmesiymiş diyeceğinize cesaretimi alkışlayın. Banu Alkan Style yüzerdim ben, açılırım falan ama ördek gibi kafa dışarda, ama kulaçlar tam gaz devam. Baktım Kadayıf Efendi, aldı başını gidiyor yüzmede, biraz yetişeyim çocuğuma dedim, stil öğrenmek için ders alıyorum, pek keyifli ama oldukça yorucu, benimki yüzmek değilmiş tabii şimdi bunu görünce anladım.

Şimdi anladınız mı , niye ihmal ettim sizleri:)) Gerçi şu Twitter (Kaymaklikadayf) da beni çok meşgul etti, oraya yazınca bloga ihtiyaç duymazmış gibi oldum ama döndüm işte yine gayet canlı kanlı enerji dolu olarak, güzel bir hafta sonu dilerim hepinizi hasretle kucaklarım:))

BAĞLA BENİ HAYATA

2011-09-20T23:24:00.000+03:00

Çok başka şeyler yazacaktım aslında bugün sevgili okur, bu fotoğrafımın adı "bağla beni hayata", her insanın hayatındaki can simitlerinden bahsedecektim, hiç kullanmayacakmış gibi sıkı sıkı iplerle bağladığın ama gerekirse kendini senin için feda edeceğini bildiğin bizi hayata bağlayan "can simitlerimizden". Bazen kum torbası gibi yumrukladığımız, öfkemizi yumuşak karnında giderdiğimiz hepimizin hayatında sayıları bir ikiyi geçmeyecek kadar olan hayata bağlayanlarımıza yazacaktım bu yazıyı...

Ama gün içerisinde kaçmaya başlayan tadım öyle bir kaçtı ki, ne yazasım ne okuyasım hiç mi hiç keyfim kalmadı.

Ankara'nın göbeği Kızılay'da bugün olan patlama ve sonrasında akşam saatlerinde Siirt'te 4 can daha, kayıpları, yitip gidenleri, ahırdaki koyun sayar gibi "adet" kelimesi ile ifade eden bir zihniyet. Yetmedi mi sizce de...Bugün orada ben, biz, siz olabilirdiniz. Sabah gözünün üzerindeki kirpikten sakınıp öpe koklaya okula gönderdiğimiz çocuklarımız da olabilirdi. Demem o ki, "yetti artık beeee yetti".......

Kaygım öylesine büyüyor ki, çocuklarımı burada yetiştirmek adına. Doğruları anlatmakta zorlanıyorum kimi zaman. "Neden büyükler de senin öğrettiğin gibi konuşarak çözmüyor sorunlarını" dediğinde Kaymak Hanım, yüzümü kaçırıyorum utançtan. Ya da " hani herkesin bir sorumluluğu vardı, bu işler kimin işi kim koruyacak yarın ölmekten bizleri" dediğinde Kadayıf Bey, devam ediyorum soğanları pembeleşinceye kadar kavurmaya.

Çünkü utanıyorum, çünkü içim acıyor, anlatamıyorum, çaresiz kalıyorum...

Sonra minik masum bebekleri düşünüyorum, kokusunu her doğumda içime çektiğim, günahsız, yargısız bebeleri. Ne zaman kötüleşiyor insanlar, ne zaman can can'a kıyabilecek hale geliyor oysa herkes başlangıçta mis gibi kokmuyor mu? Ne zaman kirleniyor yürekleri...

"Klişeleşmiş bir şekilde 3 eve 4 eve daha ateş düştü" cümlesini duymak istemiyorum artık haberlerde....Yoruldum, usandım, sıtkım sıyrıldı artık .....

"yenik düşüyor herşey zamana
biz büyüdük ve kirlendi dünya "

daha da birşey diyemedim işte....

ORDAN BURDAN ŞURDAN

2011-09-16T23:03:00.001+03:00

Başlık bulamadım iyi mi::))) Bunca zamandır yazarım bozarım, yazacaklarım vardı size ama bir başlık yakıştıramadım idare ediverin artık...

BURAYA ne zamandır uğramadığınızı farkettim sevgili okur, istatistikleri tutuyorum bakın, e ben de çok sık güncelleme yapamıyor olsam da siz yine bir uğrayın işte :)) Keyifli bir çekim oldu dün, tatlı bir anne adayı, neşeli bir baba adayı ve ben ve de bizi içerden izleyen yolculuğunun bitmesine çok az kalmış minik bir prenses. Biraz daha fotoğraf derseniz, nereye tıklayacağınızı biliyorsunuz...

Çok keyiflendim çok, hani REZALETE BAKIN adlı postumda yazmıştım ya sizlere başımıza gelen yaz okulu rezaletini, işte kadayıfı dolaba kilitleyen öğretmen bozmasını işten çıkartmışlar bu birinci havadis, ama ideal bir çözüm değil tabi, balık baştan kokar, tamamen zihniyetin değişmesi gerekir. Ancak yine de sevinmedim desem yalan olur.

Ama asıl göstermek istediğim paylaşmak istediğim internetin gücü, öyle güzel etiketlemişim ki o postu, sevgili gugıl da ikinci sırada çıkıyor bir çok arama kelimesinde yazım. Bu ne demek izah edeyim, Eyyyyyyyy Ankara İhtisas Klubü, 80 kişilik kapasitemle 160 öğrenci aldım ondan bazı sıkıntılar oldu diye savunmuştun ya, üzülme,

seneye değil 160 16 yı zor bulacaksın.

Çocuğunu oraya vermeden her anne babanın gugıldan şöyle bir araştırma yapacağı düşünülürse, hadi bakalım şimdi ayıklayın pirincin taşını.

Kim söylemiş bilmiyorum hoş twitter ve facebukla beraber herkes düşünür herkes filozof oldu ama biri demiş işte; bir kadının canını al canı acımaz ama yavrusuna dokunma!!

Güzel bir hafta sonu diliyorum sevgili Leylak Dalı'nın önerisi olan, "sufle" (Aslı E.Perker) ile köşeme çekilip yiyemediğim sufleyi okumak istiyorum:))

HAYAT DEDİĞİN...

2011-09-14T16:44:00.000+03:00

Hayat;

alınan kararlara yavaştan uymaya başlamak uykuyu azaltmak ve dolu dolu günü yaşamak,

çiçeğe, böceğe etrafa bakınarak soluk alabilmeye şükredip temiz havayı içine çekebilmek,

mp3 çaların, karışık çal modundan bile acaba şimdi ne çalacak diye keyif çıkartabilmek,

güzel bir yürüyüş sonrası, huzurla, keyifle nefis bir kahvaltı yapabilmek,

bir dolu kitap, kırtasiye malzemesi ile hasta yatağında yatan ihtiyaç sahibi kuzulara yapılan ziyaretle solgun yüzlerinde bir tebessüm oluşturabilmek,

eve gelip, sağlıklı mutlu çocukların varlığı için şükredebilmek,

farketmediğimiz bir dolu şeyi günün akışında gözden kaçırdığımıza inanıp, dört gözle izlemek akışı, her tattan keyif alabilmek...................................miş.....

Bugün birkez daha anladım, haydi tadına varın sizde hayatın, aldığınız her nefesin kıymetini bilerek, içinize sindirerek....

ŞİMDİ OKULLU OLDUK

2011-09-13T20:53:00.001+03:00

Zaman öyle birşey ki siz mi onu kovalıyorsunuz o mu sizi belli değil. Dün çok duygu doluydum(k).Kaymak Hanım 1.sınıfa başladı.

Gözümün önünden geçiverdi film şeridi gibi bebekliği, minikliği.

Tüm kuzuların yeni öğretim yılı hayırlı olsun,sağlık huzur mutluluk ve keyif dolu okul yolları olsun.

KOCA TATİLİ DE YEDİK BİTİRDİK

2011-09-09T21:31:00.000+03:00

Bana mı uzun geldi yoksa gerçekten bu sene yaz tatili sündükçe sündü mü bilemeyeceğim ama tatil modundan yavaştan uzaklaşmaya okul yolu düz gider şarkısını koro şeklinde söylemeye başlasak hiç fena olmayacak diye düşünüyorum.

Tam zamanlı anne olmak çok yorucu birşeymiş, benim evde geçirdiğim ilk yazımdı haliyle biraz sıkıldık bunaldık didiştik ama şu son bayram tatili hepimize öyle iyi geldi ki anlatamam.

Babamızın işi gücü vardı biraz da sessizliğe ihtiyacı, bende kaptım kaymak ve kadayıfı ver elini Bodrum. Hayatımın en keyifli tatillerindendi diyebilirim. Bunlar beni delirtir, kudurup hayata küstürüler derken ilişki perçinleyip herşeyimizi gözden geçirdik öyle iyi oldu ki...

Gittiğimiz yer Ortakentte aile tarafından işletilen, salaş ötesi bir yer yıllardır gideriz, herkes birbirini tanır. Asgari ihtiyaçlar dışında lüks yok, bir şort tshirt ile günü devirirsiniz. Elde tabak açık büfe dolanmaktansa önüme konan üç çeşidi tercih ediyorum artık ben, yemek yediğin yerle plaj arası 15 adım falan, akşam yemeklerin kumsala atılan masalarda eeee ne yapayım daha fazlasını kuzularım da yanımda...

Sabah sekizde başlayan deniz sefamız akşam altılara kadar sürdü, sonrasında da gelsin lokmalar gitsin dondurmalar ve yorgun düştüklerinden erkenden uyku. Onlar uyurken ben de bol bol kitap okudum. Gün boyu yüzdüm, kitap okudum ve denizin sonsuzluğuna bakıp bir dolu karar aldım.

Mesela;

İnsanları daha az yargılamaya önyargıdan biraz uzak kalmaya,

Ben izin vermediğim sürece beni kimsenin üzemeyeceğine,

Hep benim itiklememle yürüyen adı dostluk olarak vaktiyle etiketlenmiş ilişkilerden artık kurtulmaya,

Sporu ya da en azından yürüyüşü hayatıma dahil etmeye,

Sabahları erken kalkıp güne erken başlamaya,

Kaymak ve Kadayıf için bildiğim ama uygulayamadığım doğruları uygulamaya,

Şu böyle mi demek istedi bu bunu mu demek istedilerle hayatımı zorlayacağıma bunu mu demek istedin diye karşımdakine yol açmaya kıvranmadan kıvrandırmaya:)))

Sahip olduğum tüm değerler için hemen hergün şükretmeye

karar verdim....

Dingin dinlenmiş huzur dolu mutlu keyifli ve de bir dolu proje ile sonbahara merhaba demiş bulunuyorum.

LUNAPARK

2011-08-24T21:35:00.001+03:00

Ben çocukken daha da gelinmez deyip her sene bir kez uğradığımız yerdi Gençlik Parkı'nın içindeki Lunapark. Kendiliğinden oluşan bir ritüelle, önce Uludağ Kebapçısında iskender yenilir sonra büyük bir hevesle nelere binsem, yeni oyuncak gelmiş midir? Merakı ile koşarak gittiğimiz koskoca Başkentin Lunaparkı...

Ben o zamanlarda çok anlamazdım, babamın annemin tedirginliğini, ipini koparanın koştuğu, amelenin harman olduğu bir yer olduğunu...Sadece keyfini sürer, dönme dolaptan iner minik uçan sandalyeye koşardım.

Geçen yıllarda, pek kıymetli Büyükşehir Belediye Başkanımız yeniledi Lunaparkı, ne değişti derseniz hemen söyleyeyim. Rahmetli babaannemle birlerinin nikahından dönüşünde mutlaka uğradığımız havuzunun başındaki semaver keyfi yapılan nostaljik aile çay bahçelerinin yerini, havuzun bayağı gerisinde, önünden geçerken "buyrun buyrun" diye müşteri toplanan cafelerin aldığı, neredeyse Ankara halkı kadar güvenlik istihdam edilen bir değişim söz konusu.

İçeriye giriş 25Kruş, her oyuncağa biniş kişi başı 3,5TL şeklinde bir fiyat politikası var, hal böyle olduğundan mıdır yoksa çok ulaşılabilir bir konumda olmasından mıdır bilemeyeceğim ciddi anlamda apaçi kaynıyordu ortalık. Apaçi dediysem bizim muhabbet kuşu apaçi değil canım, hani şu saçlarını bir tuhaf yapıp yakasını bağrına kadar açtıkları beyaz gömlekleri ve gürültülü bir topluluk şeklinde dolaşmaları ile kendilerine has bir yaşam tarzı olan yeni nesil gençlik.

Oyuncakların başındaki amcalardan hiç bahsetmeyeceğim, ahh Başkanım ahhh bana vereceksin yetkiyi, kruş para istemem bak nasıl düzeltirim oraları. Jeton satan ve oyuncakları çalıştıran amcaları tasvir etmem gerekirse, suratsız, mutsuz, itici ve asıl aklımdakini yazmayacağım da işte ondan... Yalnız eşimle aynı şey dikkatimizi çekti ve en çok ondan menun kaldık ki, bu amcalar çocuklara oyuncaklara inme bindirme aşamasında kesinlikle dokunmuyor, "abla, siz tutun, abla siz yardımcı olun" deyip kenara çekiliyorlar ağız birliği etmişcesine ki bu kesin tembihlenmiş ve çok da iyi olmuş bu devirde ellemesinler benim çocuklarımı zaten kardeşim.

Bu kadar söylendim de seneye yine gitmem mi giderim elbet:)) Bebelerim çok mesut oldu, deliler gibi eğlendiler. Kaymak kıştan beri bir büyüklük abidesi olan korku tüneli ve kangurudan bahsediyordu. İkisine de bindi şükür. Korku tünelinden indiler babasıyla;

-Ne gördün kuzum içerde?

-Gözümü girerken kapattım çıkınca açtım ama ellerim hem gözümü kapatmaya hem kulağımı tıkamaya yetmedi, hiç bir şey görmedim ama çok şey duydum.

-:)))))))))) (gözünü yumup kulağını elinle kapatmayı akıl edemeyecek kadar korkmuş yani:)))))

RUHUM UZAKLARDA YİNE

2011-08-20T22:38:00.000+03:00

Elim varıp da yazmak istemediğim ne yazacağımı bilmez günler geçirdiğim bir dönemdeyim çok sevgili okur. Oysa aklımda yazacak ne çok şey vardı. İnanılmaz bir tembellik var üzerimde, hiçbirşey yapmak istemiyorum, şaka gibi ama hiçbirşey. Allahtan Ramazan devam ediyor ve akşam menüsü halen, pide,tulum,domates,salatalık,üzüm.

Oyuncakların üzerinden amaaan yarın toplarım diye atlıyorum, üzerimden çıkarttığım eteklerimi, eşofmanlarımı yarın yine giyerim diyerek asmıyorum bile. Zorunlu ihtiyaçlar dışında bitki gibiyim anlayacağınız.

Okulların tatili de pek bir uzadı gibi ne yalan söyleyeyim, alışmamışım 24 saati kaymak kadayıf dip dibe geçirmeye, sürekli aktivite düşünmek, uygulamak da yordu sanki beni.

Bir kitap okumak bir de fotoğraf dışında rutine binmiş herşey angarya gibi geliyor. Depresyonda falan da değilim ha..Kocişle günübirlik İstanbul'a Sezen konserine gidecek kadar kıpırdak ve canlıyım da aslında. Bunun adı düpedüz tembellik işte, eylül gelse silkelensem, yürüyüşlere başlaşam, okusam yazsam. Mutfağımla yeniden barışsam, fırından kokular yükseltmeyeli ay oldu herhalde.

Yeni bir oyuncak da buldum kendime, hep merak ediyordum biraz da eleştirel bakıyordum şu twitter işine. Niye insanlar her yediğini her yaptığını paylaşır, niye insanlar bunu okur merak eder diye. Büyük lokma yut büyük laf etme demiş atalarım, içine düşüverdim iki gündür. Meğer içimde karşı konulmaz bir merak ve istek varmış da örtünün altındaymış.

Sonra, herşeye sinir oluyorum bu ara....Şehit sayısını bile 24 saatte 24 kere değiştirip doğru düzgün veremeyenlere, pardon ölen sizin oğlunuz değilmiş deyip şehid karıştıranlara, Somaliye giden Nihat Doğan'a, sonrasında televizyonda, ağlayarak, o çocuğa dokundum ben deyip şov üstü şov yapmasına, bin yıllık Hakan Şükürü mikrofona Sayın Hakan Şükür diye çağıran Müge Anlı'ya, mübarek Ramazan ayında etrafımızdaki bir sürü aç insanı görmeden Somali yardım kampanyasında boy gösteren büyük şirketlerin büyük başlarına ve daha yazarsam bir dolu yazabileceğim bir dolu şeye sinir oluyorum ben bu ara...

Okuyup üflesem kendimi, kendime gelir miyim bilmem? Hiçbirşey yapmadan dolanma hakkımı kullanmak istiyorum bir süre eğer varsa böyle bir hakkım.

Bu arada, twitter hesabım "fotomajka", majka bizim boşnakçada "anne" demek. Maalesef bir amca almış kullanıyor kaymaklıkadayıf adımı, iletişime geçmek de istemedim kimdir nedir bilinmez diye....FOTOMAJKA oluverdim bende twitt camiasında, buyrun beklerim efendim, bu aralar pek bir başındayım, merak etmeyin yakında ondan da sıkılırım.

Hadi kalın sağlıcakla....Yaşasın göbeeemdeki netbuk, elimdeki kitap, bardağımdaki bergamut aromalı nefis çayım, yaşasın tembellik:)))

REZALETE BAKIN!!!

2011-08-08T19:04:00.000+03:00

Bu yaz bende evdeyim kuzu sarması gibi geçinip gideceğiz diyordum ama baktım başladılar sıkılmaya, ağızlarını açıp tüm gün playstation dan kalkmamaya, haydi bunlara bir yaz okulu bulayım dedim.Hem ben de bir üç hafta soluklanırım. Eve yakın ve gönderenlerin de memnun olduğu ANKARA İHTİSAS SPOR KLUBÜ YAZ OKULU'na yazdırdım. Üç haftalık bir program ve yoğun bir program gibi anlatıldı, basket, tenis, yüzme, futbol, drama ve bir dolu aktivite olduğu anlatıldı.

Geçen hafta ilk haftamız bitti ve resim defteri ve kuru boya ikilisi dışında diğer faaliyetleri yapamadıklarını bir organize bozukluğu olduğunu farkettik ama düzelir, sorun değil deyip üstüne gitmedik taaaaaa ki Kadayıfın cuma günü anlattıklarını dinleyene kadar...

Organize bozukluğu sebebiyle kırkbeş çocuğu bir sınıfa toplamışlar ve başlarında da kimse yokmuş, biraz gürültü olmuş haliyle, 45 çocuk fısıldasa bile gürültüye dönüşür zaten. O sırada içeriye giren lider öğretmen dedikleri öğretmen Kadayıfı ve birkaç çocuğu ayakta görmüş ve Kadayıfı kolundan "gel lan buraya" diyerek zorbaca tutarak üst kata götürmüş, üst kattaki spor malzeme dolabına kapatıp üzerinden kilitlemiş. Tekmeledim ve ağlamaklı oldum sonra açtılar anne dedi.

Bugün gittik, hiçbirşey diyemediler. Çok kalabalıkmış da kapasite 80 ken 160 çocuk varmış da...Özürleri kabahatlerinden büyük...Alma kapasitenin üzerinde çocuk o zaman para için.

* Üst komşumla birlikte gittik o da aldı çocuğunu, kendisi Cumhuriyet Savcısı, bunun hürriyeti tahdit olduğunu ve çok ciddi olduğunu anlattı.

* Babamız zaten psikiyatrist, panik atak ve kapalı yer fobisinin temellerinin böyle atıldığını ve böyle bir ceza sistemi olmadığını anlattı.

Binlerce özür dilediler, paramızı iade ettiler şikayet edip hantal sistemde dilekçe yazmakla uğraşacağıma tüm anne çocuk kaynaklarımı kullanıp cezalandıracağım onları.

Tekrar ediyorum; ANKARA İHTİSAS KLUBÜ YAZ OKULU AYTEN ŞABAN DİRİ TESİSLERİ nde yürütülmekte, Beysukentte, gugılın bulanbileceği tüm etiketleri yazacağım halen kendime gelemedim.

Fazla para kazanmak uğruna sokaktan öğretmen toplarlarsa olacağı bu..

DUYURUN İLETİN PAYLAŞIN LÜTFEN.....

Delirmiş Kaymaklı Kadayıf Anası

HAMAMA GİREN TERLER

2011-08-04T17:28:00.001+03:00

Görsel:netten alıntıdır.

Bugün nefis bir deneyim yaşadım Sevgili AYLİN le beraber, öncelikle kendisine teşekkür ediyorum, devamını getirelim diyorum.

Hayatında hiç hamam tecrubesi yaşamamış 37 yaşındaki Kaymaklı Kadayıf anası bugün pamuklar gibi döndü evine. Ne zamandır aklımızdaydı da bir türlü fırsatımız olmamamıştı, kısmet bugüneymiş.

Niyetimiz Ankara Ulus'taki tarihi Şengül Hamamı'na gitmekti. Sabah Simitçi'de nefis bir kahvaltıyla başladık güne, peynir,simit,domatesin çayla birleşmiş nefis sunumuyla hamam öncesi keyfi yaptık. Sonra başladı bende bir heyecan, öyle otel hamamlarını falan bilirim de eni konu doğru düzgün tarihi bir hamamda yıkanma fikri, herkesin içinde nasıl yıkanırım sosyafobikliğimle birleşince sevgilisi ile ilk buluşmaya gidecek kız misali hüp hüp atarak kalbim vardık Şengül Hamamı'na.

Eyvah eyvah kapı duvar, tadilata almışlar hamamı. O anda nasıl üzüldüğümü anlatamam size, oyuncağı elinden alınmış çocuk gibi şartlanmışlığımla dudağımı büzmüştüm kiiiiiiii AYLİNCİM hemen bir B planını devreye soktu. 50 metre ilerideki başka bir hamama giriverdik. Sıcağı oldum olası severim, suları başımızdan aşağı döktükçe daha keseye masaja varmadan eridiğimi hissettim.

Yanık deriler kabaracak oracıkta rezil oluvericem korkusu ile zaten iki gündür kese yapıyordum ki kadın demesin " bu ne pislik" diye....Ama hal böyle olmadı sevgili okur, evde yıkandığınız falan hikaye, yıllardır bu kadar temiz hissetmemiştim kendimi.

Natır umduğunu değil bulduğunu keseler ne yapalım, çattı benim gibi sosyofobik birine, utan sıkıl, eğil, büzül derken, kabak çiçeği gibi açıverdi beni:))) Çıkarken ortama gayet alışmış ve bin yıldır herkesin içinde yıkanıyor gibiydim.

Memişleri göbek deliği önünde fiyonk yapılası teyzeler, bizim gibi çıtırlar, eyvah burada ölüverecek dediğim 70'lik nineler bile vardı. Kimbilir nasıl bir hayatları vardır keseci teyzelerin. Tuhaf şeyler hissettim, onları seyrederken. Sanki hayatın gamını, kocalarının kahrını sizden çıkartıyor gibiler kese yaparken, kötü anlamda demiyorum, çok da isteyerek yapıyorlar işlerini ama öyle düşündüm nedense, sabahtan akşama kaç kişi geçiyordur ellerinin altından, ekmek parası uğruna...

Kuşlar gibi hafifledim. Ayda bir rutine almaya karar verdim bu keyfi, hem sudan ucuz derler ya aynen öyle, peştamali sarınıp hüpleterek içtiğimiz Uludağ gazozu da taçlandırdı keyfimizi.

Biraz büyüsün kaymağı da alıştıracağım, bizden geçti ama onun için hedef sıfır selülit...

BİRAZ FİLM BİRAZ KİTAP

2011-07-28T21:08:00.000+03:00

Kesin yaşlanıyorum 37 den gün aldığım şu temmuz sıcakları bana hiç iyi gelmedi doğrusu. Eskiden böylemiydim, sıcak olsun daha da olsun der durur, sıcak diye söylenenlere laf ederdim. Amaaannn belki de yaşlanmıyorum da sıcaklar daha bir sıcak yumurta tavuk ikilemi gibi geldi şimdi yazınca bu da herneyse:)))

Çekimler, albümler ve de kaymak kadayıfla geçiyor günler, oyalayamıyorum evde, sabun köpüklerinden balonlar yaptık, neler neler oynadık yine de yok.Şükür pazartesi yaz okulu istediler onlar rahat ben rahat ve özgür olacağız.

Sıcağa rağmen filmden kitaptan geri kalmak olmaz. Öncelikle "Kaybedenler Klubünü" izledik bir gece yarısı. Zaten öldüm bittim liseli kızlar gibi bayılırım Nejat İşler'e utanmasam posterini asacağım da korkuyorum bizimkinden.

Nejatcığımdan bağımsız filmi gerçekten çok beğendim. Bu aralar written and directed by tarzı filmler çok arttı, bunlara biraz sinir olsam da Tolga Örnek iyi iş çıkartmış bence, karakter tahlilleri, çekim teknikleri ve pek tabii ki Nejat:)))

Neyse seyredin işte ben 10 üzerinden 8 verdim, bu kadar övdün niye 10 değil derseniz diğer film eleştirilerimi bulup okumanız lazım, 10 verdiklerimin hatrı kalır.

Bir diğer filmimiz, yine özenti Türk'ümün written and directed by Aytaç Ağırlar filmi "İncir Reçeli"

Çok övmüşlerdi merakla ve beklentiyle seyrettim ama hayal kırıklığına uğradım açıkcası. Elin adamı teeeee yıllar önce yaptı bunu adını da " Love Story" koydu hatta ve hatta. Lösemi HIV+ olunca bir anda film mi değişiyor. Zorlama çok sahne var filmde, yaptığım net araştırmasına göre de en az 4-5 fotografik sahne( yerde çıplak bakış açısı yukarıdan kalp gibi görünen çift, yağmurlu gün boş park bankta esas oğlan vb.) nin de alıntı olduğu söyleniyor.

Bu tutmuş, bu temizlemiş bu pişirmiş bu yemiş denmez mi, nereden çıktı Allah aşkına bu hem yazarım hem yönetirim eğer Mahsun'san yok bir de oynarım tarzı özentiler. Notumu söylüyorum 10 üzerinden 5 falan ancak alır.

Gelelim kitaplara, Zülfü Livaneli "Serenad"'ı bitirdim. Soluksuz okudum. Hem tarih kokup hem aşk dolu bir roman, okumadıysanız tavsiye ediyorum hemen.

Diğer okuduğum kitap; Terry Barrett "Fotoğrafı Eleştirmek". Sıkıcı bir anlatım ama gelişimim için gerekliydi çize çize anlaya anlaya okudum.

Şu an, Sinan Yağmur ve "Aşkın Gözyaşları" nı okumaktayım. Tebrizli Şems'i anlatmış. Kimya Hatun'da yazılanları çürütürcesine.

Yazarken bile terlemişim, anamın evinde olup, koca tabak çekirdeği ayıklanmış buz gibi karpuz yemek isterdim şimdi, ama her zaman her istediğimiz olmuyor tabii. İçeri cemaatı doyurmaya, üzerine de buyurdukları şekilde mısırları kaynatmaya gidiyorum...

VEFA NASIL ÖĞRETİLİR Kİ?

2011-07-25T20:57:00.002+03:00

Sevgili Yaz Aşkı ilham kaynağım oldu aslında ne zamandır yazmak istiyordum iyi oldu hatırlattı bana.

Dersten kitaptan öte, hep derim, önce adam olsunlar bunun için elimden geleni yaparım diye. Başkasının acısına ağlayabilsinler, başarı sevincini paylaşabilsinler, dolu dolu yaşasınlar herşeyden keyif alsınlar yanlışı da görsünler doğruyu da diye... Özel ve tek olduklarını bilsinler, kendilerini çok ama çok sevsinler...

(Fotoğraftaki oyuncak telefon babamın ilk oyuncaklarındanmış, saklayabildiğim kadar saklamak dileğimle...)

Bunların okulu yok işte yine her zaman söylediğim gibi kitapta yazmayanlardan bunlar. Biz ne yaparsak alacakları kadar alacaklar elbet.

Bazen çok çok ama çok düşünüyorum, nasıl öğretilir ki bazı şeyler....Dürüstlük mesela, mesela hoşgörü ve de bugünün konusu vefa...

Niçin mi vefa?

Sahaftan 6 cilt 1955 baskı Mesnevi aldım birkaç ay önce, içlerini incelemeden, sararmışlığına kokusuna vurularak. Okşar gibi sayfalarını karıştırmaya başladım. 4. cildin kapak arkasında işte bu fotoğrafta gördüğünüz yazıyla karşılaştım. Zarif bir el yazısı ile bir annenin kızına yazdıklarıydı bu satırlar.

"Kızım" diye sıcacık başlıyordu ilk satır.

Ve gerçek sahibinin bilemediği kıymeti vefayı ben göstermek istiyorum, her kim yazdıysa bulsam, annemi kucaklarcasına sarılır öperdim herhalde...

"Dünyada en çok sevdiğim bir şey varsa o da iyi kitaplardır. Size insanlık umdelerimizi öğretecek kitapların yanına Mevlana'nın Mesnevi Ciltlerini de koydum. Zaman buldukça oku ve kardeşlerine okut ki iyi kötü insanları tanıyasın. Kurttan çobanlık, yılandan şifa beklenmez. Kötü insanlar çorak toprak gibidir. Ne ekersen ek mahsul alamazsın. Halis altın nerede olursa olsun altındır, altın suyuna batmış bakır aslan postuna bürünmüş eşek gibidir. özü sözü doğru olursan kötülüklerin menbaı olan yalandan uzaklaşırsan Allah seninledir. Allah yardımcın olsun."

Sahip oldukları değerleri korumayı bilen, gerektiğinde sükutla unutmayı, gerektiğinde ısrarla hatırlamayı bilen, anılarına, geçmişlerine sahip çıkan vefalı kuzular yetiştirebilmek umudu ile...

Sevgiyle....

DDHKAS-3- "2.ÇOCUK ŞART"

2011-07-23T21:05:00.002+03:00

Efendim, sinirden deliye döndüm günlerdir post giremiyorum, Bxwfbch gibi bir dolu anlamsız harfi sıralıyıveriyor blogger, yine dedim sabrımızı mı deniyorsun neyse çok tepem atmadan benim teknolojik danışman çözümü buldu da rahatladım. Bir de ben sızlanıp duruyordum ya, izleyicilerim gidiyor, nereye niçin gidiyor diye, amaaaaann öyle de bir şey yokmuş onu da çözdüm. Google Friende geçiş yapıverdik ya bir anlamda yeniden tıklayıp izlediğini göstermezsen anonim olup görünmüyormuşsun. Bu kadar tekno bilgi yeter, konumuz gecikti bir dolu kişiye söz vermiştim bu konuda hemen yazacağım diye. Ama çekimdi albüm hazırlamaydı derken bir de üzerine garip blogger hatası derken geciktim affola...

Eveeetttt......Şimdi Damdan Düşenin Halinden Kim Anlar Serisi'nin 3 numaralı yazısı için hazırız. Baştan söyleyeyim de hep dediğim gibi herkesin fikri kendine, bu benim anamla bile halen orta yol tutturup anlaşamadığım bir konudur. Bu yüzden anti tezlerle gelmeyin bebek haberi ile gelin bana hadi bakalım...

2.çocuk şart diyorsam damdan direk düşen benim bu sefer, çalışan bir anne-babanın tek-biricik kızları olarak büyüdüm ben. El bebek gül bebektim, hani tanımı uygunsa gak desem su guk desem ekmek önümde olurdu.

Annemle babamın yollarını gözlerdim, babaannemin saat başları dan dan dan diyen "dan danlı saatinin" önünde. O zamanlar telaş çok, biz gibi değil anneler, yükleri bini aşar. Birlikte akşam yemeğine oturmak çocukla geçirilen vakitten sayılırdı o dönemlerde. Akşam eve gelince, babamla beraber mutfağa girer yemek hazırlama telaşına düşerlerdi, sonra ders zamanı derslerimle ilgilenir biraz zaman geçirir ve hemen uykuya geçilirdi. Nefret ederdim o zaman gece olup da herkesin yatağına çekilmesinden. Bir bahane bulup söylemesi ayıp hemen her akşam yanlarına gitmek isterdim, belki korku olurdu bahanem belki de yalnızlık ama şimdilerde anlıyorum ki "onlara daha çok dokunmak çok yalnız olduğumu anlatmakmış" belki de isteğim. Maddi ve manevi omuzlarında taşıdıkları bir dolu yükün bahanesiyle düşünmemişler bizimkiler ikinci çocuğu. Aklımın erdiği her dönemde kardeş der dururdum halen hatırlarım.

Öyle tek çocuk kaprisli olur şımarık olur, her dediği olur diye efsaneler vardır ya hani onlara hiç inanmam belki de ben onlardan olmadığımdan. Her yaşımda tek çocuk olmanın her nimetinden istifade ettim ama şükür tatminsiz, mutsuz, kaprisli bir çoocuk olmadım. Hatta el bebek gül bebekliğin ne kadar abartıldığını anlatayım size, narın kırmızı kabuklu ayıklanan bir meyve olduğunu, üzümün salkımda yetiştiğini öğrendiğimde eşşek kadardım söylemesi ayıp. Nar tanelenir buzdolabında soğutulur ve kasede kaşıkla önüme gelirdi, üzümler yine tanelenir büyükçe bir bardakta ders çalışırken masama sunulurdu. Bunlar güzel şeyler güzel olmasına da ben mi acayipim bilmiyorum, ben sevgi dahil herşeyimi paylaşacak bir kardeş istedim hep ama hep.

Burada da cık cıkçı teyzeler devreye giriyor, tek çocuk sorunlu olur aman evladım, paylaşmayı bilmez falan fistan derlerse inanmayın, teyze bana başka tezlerle gel deyiverin ikna etmek için. Sorunlu olmanın, paylaşmanın tek çocuklukla pek ilgisi yoktur aslında bu genetik, çevre vb. gibi hususlardan etkilenir.

Yapılan bilimsel araştırmalar, kardeşi olan çocukların sorun çözme becerilerinin kardeşi olmayan çocuklardan çok daha fazla olduğunu tespit etmiş. Açıklaması çok basit tek çocukken sorunlar size yansıtılmıyor, misal bizimkilerin çok maddi sıkıntı çektiği dönemleri olmuş ama kaymaklı kadayıf anası yok kavramını hiç bilmemiş, çünkü minik prensese bunlar hiç yansıtılmamış. Bir diğer taraftan bakılırsa da kardeşle birlikte bir dolu sorunu çözerek, güçleniyor kardeşli çocuk, bebeklikte de , okul çağında da ve hatta yetişkinlikte de bu böyle. Vallahi ne yalan söyleyeyim sorunlarıma dışardan bakabildiğimde ancak otuzlu yaşlarımdaydım, biraz geç büyüdüm anlayacağınız, sorun görmezsen, sorun çözemezsin, sorun aksettirilmezse sorun nedir tanımlayamazsın.

Şimdi ben bu geçmişle büyüyünce tabii niyeti baştan bozmuştum. Çok zor ve sıkıntılı büyüyen Kadayıfın üzerine bir Kaymak kondurmaya kararlıydım. Birgün bile pişmanlık duymadım, her geçen gün keyiflenen ilişkileri ile, paylaşımları ile bu kararımın ne kadar doğru olduğunu bir kez daha kabul ediyorum.

Evet hayat zor, evet maddi şartlar ağır, şimdi bana diyeceksiniz ki, " birine sağladığım şartları ya diğerine sağlayamazsam", belki biraz katıyım bu konuda ama hayat kimseye eşit davranmıyor, öyle bir terazi yok kimsenin elinde. Sizin sahip olduğunuz bir dolu şey belki benim elimde yok, belki benim sahip olduğum bir dolu şey de bir başkalarının elinde yok. Dünyanın kantarı siz değilsiniz demem o....İki kardeşe elbet imkanları aynı sağlama istersiniz ama olmuyorsa da olmuyordur. Sevdikleri işi yapmak mutlu olmak için illa özel okullarda okumaları gerekmiyor, çocuk isterse her ortamda kendini gösteriyor, ama çocuğun içinde de yoksa çuvalla para dökseniz nafile yine "babam sağolsun" modunda kırklara geliyor. Var böyle örnekler benim etrafımda bu yüzden bırakın hassas terazi gibi adil davranma kaygısını, iyi insan, ahlaklı birey, ipe götürülse doğru söyleyen adam olsunlar sadece gerisi boş. Boş olmasa da kendinden gelecek şeyler gerisi.

Kendiniz için değil, birbirleri için kardeş istiyorsanız isteyin. Elbette evlat olarak anamız babamız başımızın tacı ama bir değil iki olsun bize baksın diye değil de, yarın birgün biz çekilip gidince hayatta birbirleri için varolsunlar diye isteyin 2.çocuğu.

Amaaaaaannnn yine ne çok yazmışım, sazı alıp elime..... 2.Çocuk gelince 1.ye nasıl davranacağımız postunu birkaç ay sonra yayınlarım, bunun meyvalarını alalım da önce:))

Ne diyoruz, "hiç bir kadayıf kaymaksız kalmasın", hadi bakalım bu güzel cumartesi gününde kafanızı biraz karıştırabilmiş olmanın haklı gururuyla iyi hafta sonları hepinize...

MÜHİM BİR DUYURU :)

2011-07-18T16:50:00.002+03:00

En önce TAM BURAYA BİR TIK yeni kahramanımla tanışın sonra daaaaaaaa.........

Ankaralı Anne Adayları Şansınızı Deneyin bu fırsatı kaçırmayın.....

Ankara için geçerli olan "doğum hikayesi" çekimi hediyesi için 5 şanslı anne adayından biri siz olun.

Duyun, duyurun, katılın......

Bu tatlı zürafam için ŞUŞU ya tekrardan teşekkürler, ben sadece hayal ettim o hayalime dokundu...

BİR İSTANBUL MASALI

2011-07-09T21:22:00.001+03:00

Aman efendim ne güzel oldu, cuma, cumartesi baldan tatlı bir hafta sonu geçirdim. İyi ki geldin be Bon Jovi Amca, sayende canımın içi Aylinimle kavuştum. Kocacık konserdeyken biz de öyle bir kaynattık ki sormayın en son hadi yatalım artık dediğimizde güneş doğuyordu.

Önce bayağı vicdan yapmıştım, Kadayıf kuzum hasta gitmesem ki diye, sonra bıraktım emin ellerde iyi ki de gitmişim ohhhhh sefam olsun. Cuma kahvaltıyı müteakip çıktık yola, ben aslında araba yolculuğundan hoşlanmıyor değilmişim. Çocuklu araba yolculuğundan hoşlanmıyormuşum bunu anladım, huzur ve huşu içerisinde Hendek yakınlarına geldik. Kayınpederin tavsiyesiyle, Park Shop diye bir yerde biraz soluklanalım dedik. Tebrik ediyorum kendilerini az sonra da teşekkür maili yazacağım bilinçli bir tekaüt olarak. Bu kadar mı güzel olur bir yol üzeri tesis, hem yemek için seçenek bol hem de temiz. Hele tuvaletler kolaj fotoğrafta ortancanın soluna bakın bakalım hiç böyle uzun yol tuvaletine denk geldiniz mi? Ben gelmemiştim açıkcası çok hoşuma gitti. Pisuar önlerine bile lcd tv ekranı yerleştirmişler ya dedim tuvalette bile teknolojiyi kullanan bu zihniyeti yürekten kutlamak lazım.

Sonra zaten şıp diye ulaşıverdik Aylinim'e. Başlamıştı, yeşil mercimek köftelerini ve poğaçaları yapmaya. Gönlünün huzuru eline de işlemiş sanki, şipşak yapıverdi bir dolu şeyi kısacık zamanda. Sonra başladık keyfe, balkonu çok keyifli, Büyükada manzaralı. Kahvemi, adaya doğru hüplettim. Sonra gelsin mamalar, gitsin çaylar. Gün batımında denize nazır bira keyfi ve sonra tekrar keyif çayları.....

Sabahın beşine kadar balkondaki koltukta pozisyonumu korudum ya helal olsun bana:))

Çok zor insan seviyorum ben, huyum kurusun. Biraz arabesk olacak ama sevdim mi de tam seviyorum ama:))))

Tek bir cümleyle özet geçeyim Aylinin yanındayken kendimi nasıl hissettiğime,

Bu fotoğraf var ya (seyir halinde, cep telefonu ile ön camdan çekilmiştir:)) Heidi'nin bulutları var hani burda.... İşte Aylinleyken kendimi, bulutların üzerindeki Heidi gibi hissediyorum kısa ve net bu...

Dip Not: Tüm fotoğraflar cep telefonu ile çekilmiştir. :))

2011-07-07T23:35:00.000+03:00

İşte Kadayıf Efendi üflesek uçacak gibi, hastalığı da buldu getirdi bu yüzden. Neyse, şükür bugün daha iyiydi, gerçi yine yemek kavgası yapıp durduk ama düne göre çok çok iyi olduğundan şikayetçi olmuyorum.

Yarın öbür gün şöyle bir İstanbul'a uzanıyorum. Kocacık Bon Jovi konserinde kafa sallarken, ben de canımın içi AYLİN ime kavuşacağım. Balkonda denize karşı, Türk Kahvesi ile güne başlayıp, sipariş verdiğim mercimekli köftelerle yola devam edeceğiz.

Önce gitmesem mi dedim, hasta kuzu bırakılır mı dedim, vicdan bana sordu ben vicdandan gözlerimi kaçırdım, hem bugün çok daha iyi ya dedim..

Zaten anneanne ile kalacak, hasta bakımı konusunda annemi tek geçerim, bir Florence Nightingale'i tanırım bu konuda bir de annemi. Nazlar şimdi yıllar sonra bulduğu oğlunu. Bu da ayrı bir post olsun veya hatırlayım da öncelikle istek yapan PINAR cım için yazacağım Damdan Düşenin Halinden Kim Anlar Serisi-3- "2.Çocuk Şart "adlı postumda bunu kesin belirteyim. Ben galiba annemin benim Kadayıf ve Kaymağa olan ilgisini bir miktar yok yok biraz çok kıskanıyorum.

Neyse biri hasta diğeri hastalık özentisinde, niçin ben antibiyotik içmiyorum sevdasında iki deliye bakmayı kabul eden anneanneye de bir alkış lütfen:))

Gelince işler çok, bir dolu bebeğim olacak, doğumlarım sırada, yeter bu kadar tatil deyiverecek ve erkenden gelecekler diye korkuyorum...

KAYMAĞIM NİCE YAŞLAR OLSUN

2011-07-06T20:39:00.000+03:00

Kusura bakma sevgili okur, bak gördüm yine birer birer terk ediyorsun beni... Bu ara çok oldum biliyorum kutlu doğum haftası 3 - 5 - 7 kapsamında yok evlendim yok doğdum yok doğurdum derken size fayda sağlayamadan belirli gün ve hafta kutlamaları bloguna döndürdüm burayı...

Ama burası yıllar sonra karıştırılır da ey kaymaklı kadayıf anası oğluna yazmış çizmişsin kutlamalar yapmışsın bu kaymağın suçu nedir denmesin diyerek sevgili küçük yengeçimin doğum gününü kutluyorum.

Cadım benim, canım benim, babişkosunun tüylü şeftalisi, annişkosunun kara kedisi, yer mantarı, kadayıf abisinin tatlı belası iyi ki doğurmuşum seni...

Yolun açık şansın bol olsun, karşına iyi insanlar çıksın, hep derim ya kötüler de var diye, ya yoluna çıkmasınlar ya yolundayken sana benzesinler...

Bu arada kayıtlara geçsin, temmuz ayında kadayıfı zatürre yapmayı başardık. Dün yoğun baş dönmesi öksürük mide bulantısı ile soluğu doktorda aldık. Hasta nazlıyoruz şimdi...

İŞTE GELDİM BURDAYIM

2011-07-04T00:21:00.001+03:00

Kuş misali işte, bugün şu fotoğrafı sabahın yedisinde çektim, sonra bir güzel erken deniz keyfi yaptık Kadayıfcımla, şimdi de döndük geldik kürkçü dükkanına...

Bülbül misali beni de altın kafese koysalar, yediğin önünde yemediğin arkanda deseler al işte sadece 5 gün cici kız oluyorum, sonra başlıyorum mızırdanmaya evim, yatağım, yastığım, tuvaletim, su bardağım falan.....

Tatili ayrı bir postta yazacağım, günün anlamını yazıp uyuyacağım şimdi sadece.

Sene 1999 Temmuz ayının 3'ü, nasıl da çabuk geçivermiş yıllar, kocişle evlilik yıldönümümüz bizim.

Yoldaydık haliyle seferi saydı kendini, bugünü geçiştirdik ama zaten temmuz bizim için kutlu doğum haftası olduğundan diğer günlerden biriyle birleştiriveririz herhalde.

İnsan yorgun olunca çok da duygu yüklü yazamıyormuş:))) sen de benim seferiliğime ver işte...

Kaymaklı Kadayıfımın Keşkülü:))) seni seviyorum hem de çok...

Bu arada yakında bir yol hikayesi kaymak ve kadayıfla tatil postu ve pre-ergenlik konulu damdan düşme serim gelecek, beni izlemeye devam edin:))

ÇOK DİP BİR NOT: -Anne yaaaaa Nihat Doğan mısın nesin, kumsaldan mesaj mı gönderiyorsun babama!!!!!!!!

DAMDAN DÜŞENİN HALİNDEN KİM ANLAR SERİSİ-2-"YEME SORUNLU BEBELER"

2011-06-26T22:04:00.001+03:00

(Foto: Yeme eziyetini yaşayan 3 yaşındaki yürüyen blender Kadayıf)

Efendim, Damdan Düşenin Halinden Kim Anlar Tefrikamızın ikinci konu başlığı, "Yeme Sorunlu Bebeler". Alkış alacak kadar beğeni toplayacak bir konu başlığı olduğunu düşünüyorum doğrusu, bu konuda damdan fazlasıyla düşmüş birisi olarak....

Hani ben BURADA DA yazmıştım ya, çok okuyan her şeyin içinde, ilk bebenin bilmişliği ve bir o kadar da tecrubesizliğindeki anneydim ya, yeme işinde de çok büyük konuşarak başladım olaya. Kadayıf efendi, anne sütünü sadece 3,5 ay istedi, mecbur mama takviyesine başlamıştık. Beraberinde de 4 aylık olduğunda yavaştan ek gıdaya başlayalım dedi o zaman ki doktorumuz. Havucu haşla tuzsuz olarak çatalla ez ve yavaştan yoğurtla karıştırarak dene dedi. Ne denirse yapacağız ya, sanki benim önüme koysalar yerim o tatsız tuzsuz şeyi hemen havuçlar haşlandı, ezildi, yoğurtlar yapıldı karıştırıldı. Çok zor değil tahmin etmek "hüsran" ile sonuçlandı ilk katı denememiz.

Hata bendemiydi yoksa bizim sıpa Kadayıftamıydı bilmiyorum biberon maması dışında hiç bir şeyi beğendiremedim. 7 aylıktı, ızgara köfteye başlıyoruz dediğinde doktorumuz, gözlerim yerlerinden fırlıyordu sanki,

-Neeeee ızgara köfte mi, ama boğulmaz mı, çiğnemeyi bilmiyor ki, nasıl yutacak!!!!!!

Başarısızlıklar birbirini kovalıyor, Kadayıf yüzde olarak her ay emsallerinin gerisinde kalıyordu. Her ayki doktor kontrolü, yüksek lisans bitirme ödevim tadında geçiyor, gözüm terazide, kulağım doktorda oluyordu. Sonrasında delirmiş bir şekilde eve dönüp sanki kişisel bir başarıymış gibi kendimi yetersiz görüp ağlayıp zırlıyordum.

Baktım pirinç tanesini bile yutamıyor, başladım "blender" a... Yürüyen blender dı artık Kadayıfın diğer adı. Köfte, makarna, yoğurt birlikte eziliyor, ıspanak ekmek ve yoğurtla blender kovasında buluşuyordu. Adam bu sefer de kusma huyunu geliştirmişti, her lokmayı su ile itekleme alışkanlığımıza rağmen, tam son lokmada hiç bir ön haber vermeden, yüzünü bile ekşitmeden garrrr diye çıkartıveriyordu.

Sorun sadece evde olduğumuzda değil tabi, asıl insan içine çıktığımızda başlıyordu, cık cık çı teyzelerin ,

-Aaaaaaaaaaa kocaman çocuk yiyemiyor mu, hasta mı acaba ?

söylemlerini mi istersiniz yoksa,

-Aaaaaa yemek yedirmiyor musun çocuğa, bacakları kopacak sanki!

densizlikleri ile o günlerde üçüncü sayfa katili olmadım ya daha da olmam herhalde...

Sorunumuz kreşe başlayınca biraz olsun azalsa da sağlam 4 yaşa kadar "Yürüyen Blender Kadayıf" diyebilirim kendisine.

Şimdi mi durum nasıl, kayısıya erik diyecek kadar meyva seven, ıspanak ot değil mi, inekler yesin diyecek kadar sebze aşığı, makarna-köfte ve tavuk -pilav dörtlüsü ile ayakta duran çiroz mu çiroz bir pre-ergen....Neymiş, nasıl başlarsa öyle gidermiş, öyle sonradan açılır, yer yalar yutar herkeste işlemezmiş...

Gelelim ikinci örneğe, Kaymak Hanım'a;

Memeden göğüs ucuma bant yapıştırarak zorla ayırdığım daha 4 aylık yemek suyu dahil, ekmek içi, peynir dahil herşeyi yiyen, tam bir meyva canavarı ideal kiloda bir kuzu. Kendisiyle hiç bir yeme problemi yaşadığımı hatırlamıyorum ilginçtir ki.

Gelelim bu iki durumdan çıkartılacak sonuçlara;

* Yine geçen yazıda da dediğimiz gibi her çocuk kendine özeldir, Ayşeninki 5 aylık köfte yerken, sizinki 8 aylık yiyebilir.

* Cık cık çı teyzeler heryerde, onlarla ilgili ayrı bir yazı dizisi yazmak lazım gelir aslında. Kulağımızı tıkayacağız, gerekirse arkalarından dalga geçeceğiz ama asla ve kata sinirlerimizi bozmayacağız, neydi en bulaşıcı şey "kaygı" değil mi? Bebelere yeme kaygısını yansıtmayacağız.

* Bize doktorumuz dediğinde küfür gibi gelmişti, "acıkınca yer" yok benimki açlık bilmiyor, anlamıyor, hiç bir şey istemiyor diye bir şey yok aç bırakıp 2 biberon su, 3 biberon su verirseniz tabi istemezler hiç birşey. Gerçekten açlığın fiziksel bir ihtiyaç olduğunu anlamalarına izin verin. Hiç bir şey olmaz merak etmeyin, vicdan yine biraz komşuya gidiversin hadi bakalım. Ben çok geç anladım size küpe olsun hemen uygulayın.

* Hani bez sorunsalında altın anahtarımız neydi, "sabır" şimdi burada sabrın yanına bir de sakinlik ve huzuru ekleyeceğiz. Israr yok, kesinlikle ve kesinlikle yemeği inat konusu yapmayacağız. Kadayıfla inatlaşıp, bir ızgara köfteyi bitirdim zaferini yaşadığımın sabahı sol yanağının kenarındaki mağaradan ızgara köfte topladım, neymiş, inadı da komşuya göndereceğiz.

*Malumunuz obezite ciddi bir tehdit, çok yiyen tıkıs bebelerden çok, dengeli ve iyi beslenen normal kilolu bebelere ihtiyacımız var. Çorbadan çok ekmek olmasın yani kasede, ya da sebzesi olmayan bir makarnalı bir öğün.

*Yeni farklı gıdalar, 3-5 gün ara ile başlamak en iyisi, kakayı da kontrol etmeyi unutmayın bu arada, devam mı tamam mı işareti oradan gelecektir.

* Ne olursa olsun, kim derse desin,bırakın isterse yemesin, "blender" kullanmayın. Bir kere alıştı mı, 4 yaşına kadar çiğneme nedir bilemediğini Kadayıfı hatırlayarak blenderı unutun.

*Anamız, anneannemiz usulü beslenmeye kulak açın, cık cık çı teyzelere burun kıvırın ama, anneanne, babaannelerin eski usullerini tamam tamam deyip geçiştirmeyin. Kaymakta doktor değiştirmiştik halen de doktorumuz aynı, anam babam usulü besleyin şu çocukları derdi, ilk başladığımız ek gıda, cıvık bir tarhana çorbasıydı şaıracaksınız ama. Neymiş, çok bilmişlik yapmayın benim gibi, tecrubeyi, büyükleri bir dinleyin, internet forumlarıyla büyütmedi onlar çocuklarını yaşanmışlık her şeyden aziz.

* Pütürlü gıdalara ilk geçişte, öğürmeleri kusmaları normaldir, sakin olun, dünya halen dönüyor, yanında çikolata ile bir Türk kahvesi yapıp için sonra tekrar denersiniz. Havuç, salatalık pütür değil kadı gıdalardır, gözetiminizde verin.

* Kadayıfta hiç başaramadım, döker saçar, yağ olur bit olur dedim ama Kaymakta koyverdim gitti. Şans tanıyın, kaşık verin çatal verin (IKEA'da o gün süper çocuk setleri gördüm bana bile keyif verir yani o derece), döksün saçsın, düdük makarnayı herbir parmağına yüzük yapıp yesin izin verin bırakın gelişsinler.

* "Yemeğini yersen............." cümlesi kurmayın. Yemek tehdit aracı değildir. Yemeğini yedikten sonra sana istersen........ daha şık olur, anlamaz zannetmeyin sizi beş kere götürür getirir bu cimcimler.

* Lezzetleri ayrı ayrı alsın, karıştırmayın, siz bulamaç yiyiyor musunuz ki onlar yesin, damak lezzeti gelişimi bebeklikte başlar unutmayın.

* Yeme sorunsalının genetik payı olduğunu da düşünüp içinizi rahatlatın. Bizim babamız bir faciaymış mesela, aynen de devam ediyor maalesef Kadayıf ona benzemiş işte, Kaymakta aynı ben zengin bir damak zevkine sahip:))

Yine coştum yazdım umarım ışık tutar bir çok kişiye, sabredeceğiz, ısrar etmeyeceğiz anafikir bu ...Yokum bir hafta kadar, herkese güzel bir hafta ve keyifli yemek yedirme seansları dilerim.

Kalın sağlıcakla.....

Kaymaklı Kadayıf Anası

KURDELEYİ KESTİK BAKALIM

2011-06-23T21:12:00.001+03:00

Sanki yıllarca inatlaştılar biz Ankaralılarla. Açılmadıkça gözümüzde daha da büyüdü, İstanbul'a gidince, kutsal toprak ziyareti gibi illaki gidildi gezildi ve nihayet bugün Ankara İKEA sına kavuştu.

Açılış günü, hele de böyle özlemle beklenen bir açılışın ilk gününde orada bulunmak pek akıllıca görünmese de oradaydım sevgili okur, hem de kalabalığın tam göbeğinde.

Ankara'nın o kesimini pek bilmem, ilk günün telaşı kalabalığı yalnız da gitmek istemiyordum hiç beklemediğim bir anda babişkom ben götürürüm deyince havalara uçtum. Çok kalabalıktı ama izdiham yoktu, İstanbul'da bir pazar günü gitmiştim ondan farksızdı yani. Kasalarda da normal bir markette beklediğimiz süre kadar bekledik, ama her zaman olduğu gibi herkes sonrasında boğaz derdindeydi ve çok istememize rağmen isveç köftesinden yiyemedik kalabalık sebebiyle.

Kadınlara aldıklarını burunlarından getiren bir dolu koca profili vardı, sinir oldum adamlara, heves etmiş kadın elinde bakıyor taş çatlasa fiyatı 4,95 birşey. Adam zaten sıcak ve kalabalıktan bayılmış, kükrüyor, "bundan yok mu bizim evde zaten!!!".

En çok da bir kadıncağıza üzüldüm, minnoş bir ütü tahtası elinde evirdi çevirdi baktı, başka bir tipik koca kükredi, mendilden başka ne ütülenir ki bununla.....

Tövbeeeeeee......Ellemeyin şu kadınları yahu, madem getirmişsiniz ağızlarının tadı ile dolaşsınlar gezsinler, alıversinler birşeyler....O ütü masasını alsaydı ne kadar mutlu uyuyacaktı kim bilir bu gece, tam tur pırlanta istemedi ki be bey amca, nihayetinde senin atletler ütülenecekti.

Söyleyene bak diyeceğim şimdi, bizde de benimki lavabo fırçasını görünce, "başka yerde yokmuydu, bugüne kadar ne yapıyorduk" dedi ama şakaydı şaka ben bilirim O'nu:)))

Bu arada;BURAYA tıklayıp yeni kahramanlarımla tanışmazsanız küserim bakın, izlemeye almamış olanlar da alsın lütfen, mahrum kalmayın bu güzelliklerden.

DAMDAN DÜŞENİN HALİNDEN KİM ANLAR SERİSİ-1-BEZDEN KURTULMA SORUNSALI

2011-06-18T00:08:00.000+03:00

Evet başlıyoruz bakalım, "Damdan Düşenin Halinden Kim Anlar?" serisinin (ki bundan sonra DDHKA Serisi olarak anılacaktır:)) ilkine....

"Bezden Kurtulma Sanatı"

Şimdi Sevgili Annelerim, öncelikle bu görselin alakası ne diyorsunuz duydum duydum, şimdi bu yumurtayı burada durdurmak için verdiğim çabayla doğru orantılı bir efor ister bezden kurtulmak, hem de yumurta kadar hassas bir konudur, çok sıkarsanız alimallah kırılır saçılır etrafa....

Önce şöyle bir girizgah yapayım, burada yazacaklarım netten kitaplardan alıntı bilgilerin ötesinde ki bazen onlara da yer vereceğim ki, bilimle çelişmediğimi göstermek adına, tamamen Kaymaklı Kadayıf Anası'nın kişisel tecrubeleridir. İşinize geleni uygulayın ama sonra sen dedin de olmadı deyip küsüp gitmeyin, unutmayın "her çocuk eşsizdir." :))

Efendim bebeler biraz büyüdü mü başlar anneleri bir telaş, "bezden ne zaman kurtulmalıyım, önce çiş mi kaka mı, gece gündüz aynı anda mı" bu sorular uzar gider, kim ne dese denemek ister meraklı anneler, bazen metodlar tutar başarılı olunur bazen başlangıçtan da geriye dönülür. Eeeee peki ne yaptık, neler yapacağız.

Bu çocuk bezden kurtulmaya hazırdan önce bu anne bezden kurtulmaya hazır denmelidir altın kural bir. Hayatta en bulaşıcı duygu durumunun kaygı olduğu bilimsel olarak kanıtlanmış, e doğal olarak kaygılı annelerin bebelerinin de kaygıyı mıknatıs gibi çekeceklerini söylemek için alim olmaya pek gerek yok. Çocuğu bezden çıkartıp bulduğu her yere yapıyor diye söylenecekseniz baştan başlamayalım bu işe.

Bizim Kadayıfı anneanne büyüttü kreş yaşına gelene dek, altı bin defa açılır yıkanır havalandırılırdı ama benim ilk çocuk bilmişliğim yüzünden kadıncağız benden korkusuna bir türlü deneyemedi tuvalet terbiyesini uzunca süre. Hem hafta sonu annesi olacaksın hem de bilmiş bilmiş karışacaksın, bazen düşünüyorum da iyi sabretmiş annem bana. Neyse efendim 2001 doğumlu bizim Kadayıf, 2003 yılının yazında hafta sonu anneliğinden 15 günlük anneliğe terfi etmiş izin almışım ve bankanın kampına gitmişiz.

Herşeyi biliyorum, çok okuyorum, internetteki tüm forumların başrol oyuncusuyum ya...Heytttt 15 günde, hem de kampta çözeceğim bu işi dönünce de, anneme hava atacağım, "al sana tuvalet terbiyesi tam çocuk" diyerek. Küçük tuvaletini taşımışız odanın baş köşesini şereflendiriyor. Sabah kaldırıyorum oturtuyorum, şarkılar, türküler ehh bir iki damla çişle alkışı hak ediyoruz. Hadi diyorum bağlamayalım bezi hava sıcak, ortam müsait. Giyinip süslenip çıkıyoruz odadan dışarı, koşturup oynuyoruz, en sevdiği mekan o zaman kampın ankesörlü telefon kulubesi (nedense:)) babasıyla oynayıp coşup dönüyorlar, şortun kenarından bir bakıyorum ohhh mis hiç bir şey yok. Yemek için masamıza yaklaşıyoruz, allah allah diyorum, yemekhanede her yerde bu keçi b.kları da nerden gelmiş ki, telefon kulubesine geldiğimde anlıyorum ki, onlar keçinin değil bizzat Kaymak Efendi nin, şortun kenarından saça saça döktükleri. Karşımda duvar varmış gibi 15 günü geçiriyorum, sonuç başarısızlık ve sinir harbi. Ankara'ya dönüyoruz, bir hafta sonra "annem kadayıf tuvaletini haber verdi ve bütün gün her seferinde tuvalete yaptı" diyor. Ağlamak istiyorum tabii:)))

Ders1: Bırakın gerçekten hazır olduklarını gözlerinizin içine soksunlar, bırakın komşu teyzeleri, daha bezden çıkmadı mı cık cık cık bakışlarını, germeyin kendinizi, altınıza bakın beziniz yok değil mi, demek ki doğal bir süreçmiş ve karşılıklı hazır olmakla sonuç elde ediliyormuş.

Doğru zaman her çocuk için özeldir, Ayşeninki bıraktı, Fatmanınki iki ay önce bıraktı kaygıları yerine, elbet biteceğini düşünün. Ne kadar çabalarsanız çabalayın, sizin değil onun istediği zamanda tamamen bez işi bitecek unutmayın:)

Hazır olduklarını nasıl anlayacağız peki: Bezi bağladınız, günde iki saatten fazla kuru kalıyorsa, mimikleri ile hareketleri ile tuvalet ihtiyacını farkedip hissettirebiliyorsa, koltuk arkaları en nezih tuvalet haline döndüyse ve en önemlisi sizi dinleyip anlayabiliyorsa hafiften hazırlar diyebiliriz.

Tuvalete yaptığında cesaretlendirin ödüllendirin ama ne olur bunu bir şölen havasına sokmayın, karşısında animatörler gibi skeç oynayıp sonra boş lazımlığı görünce delirmeyin... Tam kas kontrolünün 2 yaşla birlikte tamamlandığını da göz ardı etmeyin.

Peki Kaymak Hanımda nasıl gelişti süreç, kreşe çok erken başladı, biz tuvalet terbiyesine başlıyoruz dediklerinde 16 aylıktı. Önce kreşte gündüzü çözdüler, geceye hiç karışmadık, on günlük bir sürede hallediverdik.

Ders2: Tekrar tekrar diyorum ya, kitaba göre büyümez çocuk, elbet okuyacağız, elbet öğreneceğiz ama kardeş bile kardeşe benzemezken her çocuğun eşsiz olduğunu kabul edip, kitabı uyguladım niye tutmadı demeyeceğiz. Gece gündüz aynı anda mı bırakılmalı sorusuna yaşanmış tecrube cevabım ise, "hayır". Sizin için küçük de olsa onlar için çok büyük bir adım, önce bir kısmına alışsınlar. Ve en önemlisi, tatilde başkasının evinde bu eğitime başlamayın. Sizi hem başka şehre taşısak hem de iş ortamınızı herşeyinizi aynı anda değiştirsek ne hissedersiniz bu kadar değişikliğin karşısında.

Gece, sıvı tüketimini yatırmadan bir saat önce kesin mümkünse, ve gündüz hallolunca geceye başlayın boşverin kitapları:)) Önceleri saat kurardım, iki saatte bir uykulu da olsa kaldırırdım, sonra üç kez, iki kez derken bir bakacaksınız ki olay bitmiş. Sabredin..

Alıştırma külotları işinizi kolaylaştırsa da bez hissi yarattığından bence pek makbul değil, alın pazardan 20 tane el kadar külot rahat rahat denesin kuzularım bu tecrubeyi:)))

Gözlem, model kesinlikle çok önemli , Kaymak Hanımın başarısı kesinlikle kreşte diğer çocukları görmesi aynı anda birlikte tuvalete gitmeleri bence.

Ders3: Altın anahtarı veriyorum, "SABIR SABIR SABIR". Küçük kazaları görmezden gelin, lütfen sinirlerinize hakim olun, çamaşır suyu, vileda can dostunuz olsun onlara sarılın ama asla ve asla ses tonunuzu değiştirmeyin, bağırmayın. Öyle bir geri teper ki inanamazsınız. Ben Kaymak Hanımda gece çişinde aynı hatayı yaptım çünkü. Gecenin bir vakti bazen kaçamakları tolere edemeyecek halde olduğumdan, artan ses tonum, yatağın ıslanma sayısını arttıran bir istatistiki veri oldu.

Şölen haline getirmeyeceğiniz ritüeli birlikte yapın, sifonu çekin, el sallayın, yine bekleriz deyin. Sokakta, alışveriş merkezlerinde, hijyenine güvenmediğiniz kaygısını yansıtmayın, mevcutta yoksa çıkartın çantanızdan marketlerden kolayca temin edeceğiniz klozet kağıtlarından, bırakın rahatça yapsınlar, eve gidince istediğiniz kadar yıkarsınız, bilinçaltınızdaki temizlik takıntılarınız tuvalet terbiyesi ile çelişir, onları mümkünse askıya alın ya da yavaştan beyninizden kazıyın. Psikiyatride Obsesif Bozukluk olarak tabir edilen hastalığın, temellerinde, taaa tuvalet terbiyesi dönemlerinde ebeveynlerin yanlış tutumları olduğunu hiç ama hiç aklınızdan çıkartmayın.

Çok uzun yazmışım, sıkılmadan okuyabildiniz mi bilmiyorum.... Umarım ışık tutar bir kaç anneye, geri bildirimlerinizi bekliyorum.

Peçeteye istek konu da yazın beğendiyseniz.:))) gelecek haftalar için...

Hiç unutmayın, doğal bir süreç bu ve siz değil onlar hazır olduğunda tamamlanıyor, sabır, sevgi ve ilgi her şeyde olduğu gibi size yol gösterecek. Kaygılarınızı rafa kaldırın ...

Hadi bakalım kolay gelsin...

Kaymaklı Kadayıf Anası

NE BU REZALET

2011-06-16T15:04:00.000+03:00

Fotoğraflar az önce Çetin Emeç Migros önündeki çağlayanlar gibi coşan alt geçitten. Beş dakika önce işim bitseydi, köprünün altından Dikmen'e gidiyor olacaktım. Ve orada mahsur kalan araçlardan biri olacaktım. Arkamdan derlerdi diye düşündüm, "bir yaz yağmurunda köprü altında boğuldu." Böyle durumlarda ne yapılır hiç de fikrim yokmuş çok hem de çok panikledim.

Burası Ankara. Burası Başkent.... Her yeri köprü ve alt geçitlerle donatmak değil biraz mühendislik ve temel matematik bilmek esasmış, bilmeyenler öğrensin.

YORUMSUZ!!!!

YİNE FİKRİM GELDİ

2011-06-15T23:55:00.000+03:00

Uzunca zamandır blog okuyucusuyum eh çok uzun zaman denmese de bir buçuk yıla yakın zamandır da blog yazarıyım. Bu yola çıkarken hiç bu kadar keyif alacağımı, sanal da olsa dostluklar kurabileceğimi, hiç tanımadığım kuzuları hasta ise nasıl oldu diye merak edip, tüm sevinçleriyle şenlenebileceğimi açıkçası pek düşünmemiştim.

Ama öyle birşeymiş ki bu yazdıkça yazasın geliyor, okundukça, okuyasın geliyor, emek istiyor herşeyden önce, yorumları takip etmek, beğenilerini yorumla belli etmek gerekiyor öyle ya da böyle bağımlılık yapıyor ve inanılmaz keyif veriyor.

BURADA uzun uzun anlatmıştım, blog yazmaya başlangıç serüvenimi. Aslına bakarsanız hem içe dönük hem de dışa dönük iki kocaman sebebim var ki göz ardı edilemez. Birincisi, içimde kalan "köşe yazarı" olmak, gazeteci olmak, haber peşinde koşmak, sonra onları uygun fotoğraflarla derleyip toplayıp bir lokmada anlaşılır halde insanlara sunmak ihtirasım:))) İstek olmanın ötesinde çünkü, yanlış meslek seçimi, boşa geçen yıllarla yapamadıklarım arasında yer alıyor maalesef halen. Ama bu demek değildir ki, yapamayağım, hep derim ya Suna Kıraç'ın dediği gibi "Ömrümden Uzun İdeallerim Var" elbet bu da olacak ve bunun da müjdesini buradan vereceğim sizlere. Ayşe Arman Alya'sını yazınca okunuyor da benim Kaymaklı Kadayıfım niçin okunmasın değil mi ama...

Şimdi gelelim yazmaktaki dışa dönük sebebe, on yıldır anneyim ben. 10 yaşındaki Kadayıfımın, 6 yaşındaki Kaymağımın. Aslında kısa zaman gibi görünse de öyle çok şey yaşamışım ki bazen geriye dönüp bakınca farkediyorum. Arada derede blogda bunları yazsam, daha küçük çocuklu annelere yol gösterici olsam desem de bizim blog yine hayatın akışında coşup duruyor.

Geçen gün şöyle bir karar verdim, gün gelip yüksek tirajlı bir dergi ve/veya gazete tarafından keşfedilene kadar sizin için haftada bir gün "yaşadıklarımdan öğrendiklerim" köşesi yapacağım. :))))

Mesela yemeyen çocukla başa çıkma sanatı, mesela bezden nasıl kurtulunur ?, mesela beter 2, beter 3, mesela pre-ergenlik, mesela asla tek çocuk, mesela kreşe başlama konularından biraz biraz damdan düşen misali yazacağım sizlere.Umarım faydası olur geriden gelen küçük kuzulu annelere...

Gün de belirlesek fena olmazdı da, vaad ettiğim günde yazamazsam kaygısındayım malum bu ara çekimler yoğun. Şimdilik haftada bir diyelim bakalım nasıl gidecek.

Yazı dizimizin ilki pek yakında burada hepinizi bekliyorum efendim:))

ÖZLEDİM HEM DE ÇOK

2011-06-14T22:18:00.001+03:00

Kuzum yine kampta, pazartesi gitti taaaaaa yarın akşam dönecek. Bu sene üçüncü kampı, Afyon, Polatlı ve şimdi de Kızılcahamam. 4.sınıf çocuğunun eline cep telefonu vermeye karşı olsam da bu geziler arttı diye yanına bir telefon verdim. Verdim vermesine de adamın keyfi tıkır ne telefonu açıyor ne bir haber veriyor iyiyim diye...

Öğlen aradı, kısacık konuştuk, "takılıyoruz işte, şimdi çadıra geldim de, hadi öperim" dedi ve bitti. Tipik erkek işte, detaydan uzak, biz olsak ya da Kaymak Hanım olsa, kesin anlatırdı, şunu yaptım bunu yedim, şu şunu dedi bu bunu dedi diye....

Bu süreçte evde bir psikiyatrist bulundurma lüksünden istifade edip tedavimin tamamlandığını da düşünüyorum. "Kaygı Kuşu" ben, artık daha az merak ediyorum ne yapıyordur nasıldır üşüyor mudur, uyku tulumunun fermuarını çekmiş midir, gece tuvaleti gelirse çadırdan dışarı çıkarsa başına neler gelebilir senaryolarım artık daha az aklıma geliyor. Hiç gelmiyor demiyorum bakın, daha az geliyor.

Kesinlikle özgüven ve gelişimleri açışından bu tarz gezilerin faydalı olduğunu düşünüyorum, okuluna ve öğretmenlerine de güvenim tam zaten hal böyle olunca kötü senaryolardan biraz uzaklaşmayı başarabiliyorum.

Yarın kavuşacağız Kadayıfımıza, Kaymak Hanım da çok ama çok özledi O'nu. Saat sayıyordu az önce uyumadan, kaç saat sonra kavuşacağım diyerek.

Bu ara beni terkeden bir izleyicim bari bir not bırakıp gideydin, yiyip içip kapıyı çekmek gibi değil mi bu şimdi, hoşcakal falan deseydin, takılıyorum biliyorsunuz bu habersiz gidenlere...

Bu arada sağa sola eşe dosta haber edin, BURADAN haberleşelim, 28.06.2011 tarihine kadar sözleşmemizi yaptığımız tüm doğum hikayesi çekimlerimizde indirim var, benden söylemesi, Temmuz Ağustos için şimdiden bebiş listelerimi oluşturmaya başladım bile...

UÇAN GELİN OLMAK İSTİYORMUŞ!!!

2011-06-13T18:24:00.000+03:00

Şimdi bizim bu kaymak cücesi var ya, AYÇA ABLASI nın çektiği havada gelin pozlarını gördüğünden beri, hem kendi tabiri ile "gelinlenmek" hem de uçmak istiyor. Bitti o pozları görünce çünkü, çocuğum sanattan sanatçıdan anlıyor tabii, sıradan fotoğrafçılarla değil Ayça Ablası gibi, yaratıcı, keyifli insanlarla çalışmak istiyor. Ayça beni gelinlenirken çekecek değil mi diyerek de, şimdiden yerimizi ayırtıyoruz, yaklaşık bir yirmi yirmi beş yıla ben kesin titrerim de Ayçam daha genç herhalde kurtarır kızımın bir uçan gelin pozunu.

Dün kahvaltı yaptık İncek'te bir yerlerde, sonra biraz uçan gelin pozu çalıştık, gelinliksiz çalışacakmış daha rahat olurmuş, onlar uçtu ben de çektim işte, antreman olsun diye...

Hadi iyi haftalar, yağmursuz günler olsun bakalım.

KAYMAK HANIM MEZUN OLDU

2011-06-11T22:07:00.000+03:00

Bugün Kaymak Hanım'ın mezuniyeti vardı, eylülde birinci sınıf öğrencisi olmak üzere anaokulundan mezun oldu. Sanki yıllar önce Kadayıfımda aynı hisleri yaşamamıştım. Herbirinin yeri ayrı oluyormuş demek ki.

Kadayıfın öğretmeni tesadüfen, Kaymak'ın da öğretmeniydi bu sene, bu sebepten de bizim için daha da bir anlamlıydı bugün, benzer hisleri farklı iki kuzuda yaşamak öyle güzelmiş ki...

İşte öğretmenlerimiz ve 4 sene arayla ellerinden geçen bizim kaymaklı kadayıf....

Kaymak çok heyecanlıydı sabah, "ilk kez mezun olacağım hayatımda çok heyecanlıyım" deyip durdu hatta. Yıl içerisinde çocukların kendi yaptığı resimlerden bir tanesini de t-şhirt üzerine bastırmışlar, mezuniyet hediyesi ne güzel bir düşünce değil mi?

Eeeeeeee Kaymak Hanım, yolun açık olsun, darısı diğer mezuniyetlere, hayat seni iyilerle karşılaştırsın, hep böyle gülsün yüzün.

HADİ GÜL BE ARTIK ANKARAM

2011-06-10T22:42:00.000+03:00

Yine coştu bu akşam üzeri bizim buralar. Vallahi çok sıkıldım artık, bana mı siniri bu havaların, döpiyesten kurtuldum cıbıldak cıbıldak etekler, elbiseler giyineceğim, şıpıdak şıpıdak yüzeceğim derken, olmaz ki ama olmaz ki...

Şu havaya bir bakın, bir anda ne olacağı belli olmuyor. Neyseki bugünü kendime ayırmıştım. Hep diyorum ya evde olmanın en güzel hali bu. İster yat yuvarlan, ister deliler gibi çalış tek karar mercii sensin. Yarım saat izne bahane bulanlara inat üç saat izin verdim bugün kendime mesela.

Haftaya tempom yoğun, TALİHLİLERİMİZLE buluşup, Babalar Günü çekimlerimize yavaştan başlayacağız. Havalar düzelsin diye dualardayım, çayırda, çimde dış mekanda gerçekleştirmek istiyorum çekimleri.

Bitsin artık şu yağmurlar...

DERS ALINACAK TARTIŞMA

2011-06-09T23:24:00.001+03:00

Dün tadı damağımızda kalan bir münazara izledik. Koca koca insanlara ders olacak kadar medeni ve etkili, bir anne olarak gözlerimi dolduracak kadar da duygusaldı.

Kadayıf sınıftan münazara için seçilmiş, çene bol tabii, laf kalabalığı yapar diye mi seçmişlerdir derken utandım vallahi düşündüklerimden.

Konu; "Taş Devri İnsanları mı daha mutluydu, Günümüz İnsanları mı?" Üç haftadır enteresan fikirler toplamaya çalıştık, baba psikiyatrist olunca bizimkine, "Taş Devri İnsanlarının Psikolojik Değerlendirmesi" ni yapmak düşmüş tabii ki. Babadan biraz ip ucu aldı, ben de eski bir münazaracı olarak "Ne savunduğun değil, Nasıl savunduğun esastır !" diyerek bir miktar destek oldum.

Dün bir heyecanla izlemeye gittik ki gerçekten 10 çocuğu da sarılıp öpesim, hele bu tarz serbest tartışma ortamları yaratan sevgili okul idaremizi de bir güzel sarıp sarmalayasım geldi. Bu kadar mı can alıcı, bu kadar mı doğal ve bu kadar mı "MEDENİ" tartışılabilirdi bir konu. Hepsini ellerinden tutup meclisteki vekil amcalarının yanına götüresim geldi belki bir şeyler öğrenirlerdi bizim bebelerden.

Bizim Kadayıfın grubu, "Taş Devri İnsanları Daha Mutludur" anti tezi ile açık ara birinci oldu. Bu konu ilk eve getirildiğinde, eyvah demiştim, karşı taraf teknolojiden dem vuracak götürecek puanları nitekim de öyle oldu, teknolojinin üstünlüğüne takılıp kaldılar. Bizimkiler de "mutluluğun ölçüsü" yoktur diyerek muhteşem örneklerle desteklediler savlarını. On tane 4.sınıf öğrencisi değme siyasetçiye taş çıkartırcasına, kemlemeden kümlemeden var güçleri ile savundular fikirlerini.

Babamızla bir kez daha aynı yorumu yaptık, "hiç strese girmeden bu çocuğu sahneye atmalı" resmen kendini buldu sahnede, geçen yıl tiyatroda da aynı şeyi hissetmiştim. Yolu belli, bize desteklemek kalıyor artık.

ÖYLESİNE

2011-06-07T22:48:00.000+03:00

Bazen hayatta herşey yolunda giderken bile şu ağacın kozalak yapma sevdasını izlemek yerine, iğnelerinin tek tek kalbine saplandığını hisseder insan. Nefes almak ister taaaaa derinden ama her nefes alışında iğneler öylesine canını yakar ki bir ohhhh diyemez.

Bir kabusla uyanırsınız ya bazen sabahları, tüm gününüze işler, unutmak istersiniz, gözünüzün önüne gelir her seferinde. Ertesi akşam yastığa baş koymak istemezsiniz kabus kaldığı yerden devam edecek diye. Oysa bitmiş gitmiştir yüzünüzü yıkadığınızda herşey.

Unutkanlık ilacının tersi bir iksir bulunsa keşke, belirli hatıraları silse bazılarını da daha baskınca kazısa içimize. Derken ve bunları düşünüp kafamı patlatırken, yaman bir çelişki ile dün tüm geçmiş "kabus kahramanlarıma" şükran duyarak uyandım inanılması güç ama gerçek.

Ali, Veli, Ayşe, Fatma.......... isimleri her neyse, kıyısından köşesinden hayatıma girmiş beni incitmiş olan tüm insanlara sonsuz teşekkürler. Siz olmasaydınız bugün ben "BEN" olmazdım eminim buna.

Dün kısmen şöhretin basamaklarından birine adım attım biliyorsunuz:))))) BURADA görmediyseniz halen şansınız var okumak için. Tüm gün telefon ve mail trafiğinden keyifli bir halde iken dostum da olsa düşmanım da ; beni ben yapanlara bir teşekkür etmek istedim işte hepsi bu.

Belki çok kaderci bir yaklaşım ama "her sonuç bir sorgulama ve yeni bir başlangıcı getirir.(miş)." hayatta.....

Not: Sevgili Kaymak ve Kadayıf bu hayattan ders alma postudur, bunu okuyup anladığınızda zaten bir miktar incinmiş, ders çıkartmaya başlamış olacaksınız, unutmayın, iyi ya da kötü hayatımıza giren her insanın bizim için bir sembolü vardır, aslolan bulmaca gibi bunları bulup çıkartabilmektir.

RÖPORTAJIMI OKUMAK İSTER MİSİNİZ?

2011-06-06T11:42:00.000+03:00

Sevgili Okuyucularım:))

ALTERNATİF ANNE de bugün yayınlanan süprizli röportajıma bekliyorum.

SEZEN'LENDİM

2011-06-04T21:42:00.001+03:00

Seviyorum şu kadını herşeye rağmen. Çocukluğum, ilk gençliğim, ilk aşkım, ilk hayal kırıklığım, platonikliğim, yalnızlığım, hüznüm, sevincim, coşkum, terk edilmişliğim kavuşmuşluğum, sakladığım, çekmecelerimin derinlerinde kalmış tüm hatıralarım...

"Hani yangın yerinde sevmiştim ben seni
Darmadağın akşamlarda
Bir avuç gül uzattın bense kırık bi can
Yıkıntılar arasında
Ah neden korktum
Ah neden korktum
Bir uyandım ki artık yoktun
Uzanıp eşsiz hatırandan öptüm
Meğer nasılda acı nasılda gece
Kanatmışım yaranı sevdikçe
Meğer nasıl karanlık ne bur dert
Acıtmışım canını sevdikçe
Bırakıp gittin yok olup yittin
Gözlerindeki hüzün, hüzün
Bak siliniyor yüzün, yüzün
Karanlık gözlerinden öpmüştüm ben seni......................."

Kızsam da bazen, kabullenemesem de trübüne oynamanı, yakıştıramasam da sana bazı şeyleri sevmişim, seviyorum seni SEZEN.....

Kulağımda kulaklık, bilgisayarımın başındayım, sanki sırf benim için çalıyor söylüyorcasına net bir sesle başbaşayım

İYİ PAZARLAR EFENDİM......

ELMA ŞEKERİ SEVER MİSİNİZ?

2011-05-25T21:34:00.000+03:00

İlkokulun bahçe duvarının kenarına gelen kasketli, elinde hasır sepetli bir amca vardı adını "severimci amca" takmıştık. "Gençleri severiiiimmmmmmmm......" Bebeleriiiiii severiiimmmmm." diye bağırır elma şekeri ve horoz şekeri satardı, ne keramettir bilemedim, yıllar sonra ben liseye geldiğimde, muhit çok farklı da olsa severimci amca hiç yaşlanmadan bu sefer lise bahçe duvarından şeker satmaya çalışırdı, ürün yelpazesini genişletmiş yıllar kendinden birşey götürmemiş ama ürün gamına bir de leblebi tozu katmıştı, külah gibi gofretten yapılmış kaplarda şekerli leblebi tozu satardı. Hiç almadım ama ne yalan söyleyeyim hep de aklım kaldı. Annem bir tek yerden alırdı elma şekerini, Kızılayda çalıştığı yere yakın Sergen Pastanesinden, içleri çürük, şekerleri bozuk olur derdi "severimci amca" dan alamadım hiç.

Şimdi pastane ziyaretlerimden elimde elma şekeri ile çıkınca bebeler gibi seviniyorum, eve varsam, ağzımı yüzümü batıra batıra yesem diye.. Kaymak da Kadayıf da beğenmedi, yemesi zor deyip bir kenara attılar geçen gün, şaşkınlar ne olacak, var mı böyle güzel lezzet.

Hadi bakalım elma şekeri tadında olsun günleriniz, BURAYA bakmayı unutmadınız değil mi? Yeni kahramanımla tanışın tanışmadıysanız.

BİR MUCİZEYE TANIK OLMAK

2011-05-24T22:49:00.000+03:00

Siz de yeni kahramanımla tanışmak isterseniz BUYRUN BAKALIM devamı burada.

DÜN BUGÜN YARIN

2011-05-21T23:20:00.000+03:00

Şu fotoğraf içime işlediğinden beri çocukluğuma, bebekliğime dair ne kadar az fotoğrafım var diye hayıflanıp duruyorum. Hiç yok değil elbette, hatta altı aylıkken Pinokyo Çocuk Stüdyosunda çekilmiş bir kaç fotoğrafım mevcut ama yine de her yaşımı yansıtan, büyüdüğümü fotoğraflarla görebileceğim kadar çok fotoğrafım olsun isterdim. Geçen gün aklımda var olan bir proje kapsamında düşündüm de, annemle mesela ya da babamla, bir kaç grup fotoğrafı dışında çekilmiş bir karem bile yok. Bizim çocuklarımız öyle olmasınlar diye diye bu keyfi büyüttüm ya zaten.

Dün, oyuncağıma yeni bir parça aldım, bir arkadaşımla konuşurken Kızılay'a indim lens almaya dedim, haliyle atladı hemen, "aaaaa ne renk, sana yeşil çok yakışır." :))) Objektif aldım demem lazım gelirdi tabi haklı kızcağız.

Bugünkü yarışlarda Kadayıf kendi grubunda serbestte ikinci oldu, yarın kurbağa yüzecek bakalım. Bu da ayrı bir post konusu ne anneler ne babalar gördüm, hepsi psikiyatristlikdi ya neyse şimdi buna girmeyeceğim.

A bu arada benim diğer blogumu halen izlemeye almayan pek sevgili okurlarım var unutmuş olabilirler diye tekrar yazıyorum Benim Masal Kahramanlarım için bir tık kadar yakındayım.Yeni bir kahramanımı paylaştım keyifle izleyin bakalım fotoğrafları.

Demiştim değil mi, bir de BURADAYIM diye.

Yarın için herkese keyifli pazarlar, çarşambaya kadar sesim çıkmaz, hafta başı Doğum Çekimim var, şimdiden iyi haftalar dilerim hepinize.

HEDİYE BEBEK KURABİYESİ

2011-05-19T23:22:00.000+03:00

Daha sahibesi görmeden siz görün bakalım beğenecek misiniz? Bıdık bıdık oynadım, yani aslında oynadık annemle beraber, süsledik püsledik...

Kurabiyeleri bir gün önceden yapmak gerekiyor, aynı gün iyice soğumazsa kırılıyor şeker hamuruyla biraraya geliverince. Bir gün önceden kurabiyeleri yaptım, bebek arabası, emzik, body, minnoş bebek şeklindeki kalıplarla yaptığım kurabiyeleri, lila,beyaz ve pembe ile süsledim.

Minik süslemeleri annem hazırladı sağolsun yoksa benim gibi yedi aylık hiperaktif bir tip için hayli meşakkatli bir iş ki sabredemezdim kesin. Sonra bugün de şöyle mi böyle mi diyerek tasarladık işte, sahibine gitmeyi bekliyor, çok çok şık bir sepetin içerisinde.

Ne yalan söyleyeyim çok yorucu bir iş, bu işi yapıp para kazananları tebrik ediyorum, analarının ak sütü gibi helal olsun vallahi aldıkları para. Bir de başkasına yapınca insan daha da obsesif oluveriyor, mutfak bin kere elden geçiyor, saç baş bağlanıyor falan filan işte neyse şükür bitti ve gerçekten içime siner güzellikte oldu.

Bugün tatil oluverince günlerim şaştı birden, hafta bitiverdi yine çaktırmadan. Çalışırken saatler geçmezken şimdi günlere yetişemiyorum, şikayetçi miyim? Hayııırrrrrrr...Kesinlikle hayır, nasıl pazartesi nasıl cuma anlamıyorum, dolu dolu sindire sindire yaşamak böyle birşey olsa gerek.

Cumartesi, kadayıfın ilk yüzme yarışı var, lisansı çıktı yüzücü oldu ya başımıza, onun heyecanı sardı aileyi keyifle bekliyoruz hafta sonunu.

19 MAYIS GENÇLİK ve SPOR BAYRAMIMIZ

2011-05-18T21:57:00.000+03:00

Kutlu olsun Bayramımız, kurtuluşumuzun temellerinin atıldığı bu güzel gün keyifle, huzurla, neşeyle kutlu olsun.

BBB

2011-05-13T22:06:00.000+03:00

BBB ne demek biliyor musunuz? Bunca yıllık hanımefendi görünümümü hoşgörülü halimi tek kalemde silmemek adına kısaltma ile belirttiğim öfke ifadeleri. Başlayacağım "Blogger" a daaaaaa bir türlü gelemeyen "Bahar" a daaaaaaaaa diye devam eden cümlenin edepli hali.

Ne istiyorlar bizden anlamıyorum ya, biri yasak kardeşim yazma der kapatır, öbürü yorumları uçurur, postları yolcular, bakımdayız der kapanır ama bir sabrımız var herhalde değil mi?

Dün akşam üzeri Kaymak Hanım'ın okulundan aradılar, su basmış okulu, sanki kış kıyametteyiz, tusunami göreceğiz hazirana beş kala... Bugün kendileri evdeydi yani anlayacağınız, pek memnun olmadı, sürekli ağlak suratlı bebeler çizdi, okula gitmeyen çocukların yüzü böyle olur diye. Hem sevindim ne çok seviyor okulunu diyerek hem de içerledim tercih edilmediğime, ben onun yerinde olsam, annemle başbaşa birgün, okul yok, kadayıf yok, böylesi keyif yok derdim ama tercihler tartışılmaz elbet.

Kahvaltıya dışarıya gittik, sonra park istedi ama dondum donacağım şeklinde bir havada, bahar gelmiş rolü oynayarak dolaştık ortalıkta.

Yazık havanın da kafası karışmış, çiçekler açmış ama üşümüş, yağmur bir çoğunu dalından düşürmüş. Sonra yağmur başladı "haydi dedim girelim artık yağmur başladı." "Yok dedi, sen beni kandırmak için tükürük mü püskürttün yağmur falan yok, bana değmiyor ki" Beş dakika içinde sıçan gibi olunca kimin tükürdüğünü anladı zilli kaçar gibi girdik içeriye.

Güzel bir hafta sonu diliyorum hepinize, güneş olsun hem havada hem içinizde.

İŞTE SÜPRİZİMİ AÇIKLIYORUM

2011-05-10T20:46:00.000+03:00

Artık vakti geldi, hatta size duyurmak için sanırım biraz geç bile kaldım. Ben hayallerime kavuştum bir süredir.

Merak ettiyseniz, haydi buyrun bakalım BURAYA

TÜM ANNELERE ve ANA YÜREĞİ TAŞIYAN HERKESE

2011-05-06T22:17:00.001+03:00

Seneler öncesine götürdü beni bu video, 2005 yılının Mayıs ayı Kadayıfcım 4 yaşında ve bakın tüm anneler için söylüyor.

Hafta sonum yoğun, şimdiden, tüm annelerin ve anne olmasa da ana yüreği taşıyan ve kalbi her çocuk için sevgiyle çarpan herkesin "Anneler Günü" nü kutluyorum.

SEVGİLİ HIZIR

2011-05-05T20:34:00.001+03:00

Sevgili Hızır,

Her sene çok yordum seni, küçücük not kağıdına daha fazla sığsın diye kargacık burgacık yazdığım dilek listelerimi okumakla geçti zamanının büyük bölümü. Legolardan evler inşaa ettim, bahçelerinde gül ağaçları...

Kuzularımı diledim vaktiyle, sağlıkla gelsinler diye... İş, aş, para ve sağlık her listemin en başındaydı hemen her sene...

Herşeyin vakti saati derler ya, vakti geldi mi her dileğim birer birer oluverdi. Bak bu hayatta olmaz dediklerim bile birer birer gerçekleşiverdi. Elin ecnebisinin "secret" ı bu işte, sen iste gönlünce evren zaten vermeye programlı, vakit saat gelince taşlar yerine oturunca tıkır tıkır hepsi olacaktır.

Her sene yazdıklarıma bakarım bazen, yıllar ilerledikçe maddiyattan maneviyata kaymış isteklerim tuhaftır. Siz deyin yaşla ben deyim başla ne ile ilgisi varsa işte.

Bu sene bir değişiklik hem de Sevgili Hızır'a kolaylık yapmak istiyorum, kağıt parçalarına yazıp gül ağacı eşelemeden, tüm dileklerimi buradan gönderiyorum.

Sağlık diliyorum en başta. Paran da olsa pulun da olsa sağlığın gitti mi yoksun çünkü.

Huzur takip ediyor sağlığı, ben bir kez kaybettim güç oldu ama sonra tekrar kavuştum, öyle bir değer ki aynı sağlık gibi, olmazsa isterse çuvallarla altının olsun hepsi boş.

Tüm ailemle, anam, babam, kocişim, çocuklarım ve tüm yakınlarımla mutlu, keyifli,huzurlu sağlıklı günler olsun.

Biran önce kiradan kendi evimize geçip, gönlümce oya gibi içini işlemek istiyorum.

Yakında buradan paylaşacağım, hayallerimin uzantısı "iş"imde başarı istiyorum.

Çocuklarım iyi insanlarla karşılaşsın, kötüler, hasetler fesatlar çatımızdan uzak olsun istiyorum.

Her sene yazdığım son maddede olduğu gibi; kim ne istiyorsa, kim dardaysa, bir nefese ihtiyacı varsa hepsinin gerçekleşmesine vesile ol.

Teşekkürler....

TATİLİM GELDİ

2011-04-29T21:17:00.000+03:00

(Fotoğraf: Eskişehir SAHİLinden, yapmış işte adam gittim gördüm.)

Uzanmışım kumsala.....

Güneş damlar içime

Kurumuş dudaklarımda unutulmuş bir beste

Yaşıyorum aheste............

Nameleri ile uzanmak istiyorum kumsala... Çok tatilim geldi sevgili okur hem de çok. Sabahın köründe sahile havlu atma eziyetine bile razıyım vallahi. İliklerime kadar ısınmak istiyorum ve sonra tabi kızgın kumlardan serin sulara:)))

Kısmetse biz bu sene geçen seneki ekip üç aile gideceğiz tatile. Hem çocuklar hem biz çok keyif alıyoruz grup şeklinde tatilden. Kadayıf abimize geriye kalan küçük bebeleri emanet edip, bolca göbek kaşıyabiliyoruz. Heves edip hayalini kuruyoruz da beş gün dediğin de hemen geçiveriyor. Hoş geçmese de ben evimi, yastığımı, tuvaletimi bile özleyen bir yengeç annesi olduğumdan iki gün daha uzasa evim evim diye inliyorum.

Güzel bir hafta sonu olsun bakalım, güneşi enerjisi bol.

İZLEYİCİLERİME KAVUŞTUM

2011-04-26T23:42:00.000+03:00

Günün en güzel haberi buydu, yaşasın "How to......?" şeklinde başlayan cümlelerim. Bildiğiniz üzere, wordprese taşınayım deyip, kendisinden pek hoşlanmayınca kurcalamalar yüzünden "İzleyiciler Eklenti"mden oluvermiştim. Şükür en yakın dostum google, beni bugüne kadar hiç yarı yolda bırakmadı, eşim gülüyor inanamıyor kimi zaman, hani bir kelime aradın iki kelime aradın, tam derdine dermanı nasıl yazıp da buluyorsun diye. Neyse çözdüm ve ekledim, daha da bir yere gitmem, wordpress bana gelsin çok istiyorsa.

Çok yoğunum bu ara, geceleri geç yatıyorum, yine saatlerin yetmediği kırkbin tilkinin kuyruğu birbirine değmeden kafamda vals yaptığı dönemlerden birindeyim. Keyifli miyim? Şükürler olsun ki, hayatımın en huzurlu günlerini geçirmekteyim lakin uykusuzluk nazik bedenimi biraz yormuş olsa gerek ki, hiç bir iş yapasım yok eve dair. Ütüler beni bekliyor, legolar ayağıma batıyor, kurumuş play dough taneleri renk renk terliğime yapışıyor ama canım hiç de silkelenip bunlara el atmak istemiyor.

Aklım başka işlerde, sabırlı olun sizinle paylaşmama çok az kaldı, pek yakında duyuracağım sizlere de.

Elim işte, gözüm oynaşta, bir yandan da Ali Kaptan ve Cemile düellosuna bakınıyorum. Yani adam burada da sinirimi zıplattı, başladığın işi kendin bitirmiş, yine bir bencillik, kendi alsa eline bıçağı hallediverse yok olmaz.Yine mazlum Cemile.

Bakalım nereye varacak senaryo, seyrettiğim iki dizi vardı biri Türkan diğeri de bu. Türkan'ın başına gelenler malum, senaryo engele takılmış. Hiç başlamayım bu paragrafa sonumuz hayrolmaz sonra.

Sizi Kaymak Hanımcığımın bir Belgin Doruk pozu ile baş başa bırakıyorum, uyumam lazım, yarın da bir dolu işim var.

HEM KIPIR KIPIR HEM FİKRİBOL

2011-04-26T01:13:00.000+03:00

Size blog dünyasının bana kazandırdığı bir isimden bahsetmek istiyorum. Sevgili AYLİN 'den.

AYÇA cım, seni biriyle tanıştıracağım, çok seveceksin demişti, ama biz Ayça'nın bizi tanıştırmasını bekleyemeden, on dakika içerisinde buluşma planı yapıverdik. Öyle çok konuştum ki, sonra kendimden utandım, kız daha benim ne deli, ne dolu, ne fikribol ne heyecanlı olduğumu bilmiyor, kesin deli demiştir diye de düşünmeden edemedim.

Aylin'in çok güzel tasarımları var, hele bir de bebek şekerleri, anı defterleri, lohusa şerbet takımları, lohusa taçları tasarlıyor ki insanın bir daha doğurası geliyor.

Doğurma kotanızı doldurduysanız da, hediye yapıverirsiniz canım, bu güzellikler kaçmaz..

Haydi bir göz atın bakalım...

KAYMAK ve KADAYIF 23 NİSAN'da

2011-04-23T20:20:00.000+03:00

Kaymak ve Kadayıf 23 Nisan Törenlerinde. Zorlama verdikleri bir pozla kurtuldular elimden. Öyle güzeldi ki tören, içim coştu kıpır kıpır oldum.

Kutlu Olsun Bayramımız... NİCE 23 NİSANLARA.....

CANIM OĞLUM KADAYIFIM

2011-04-18T22:51:00.000+03:00

Böyle hafiften yağmurlu bir Ankara sabahıydı 2001 yılının 19 Nisan'ı... Sana kavuşmanın heyecanı, merakı, coşkusu ile hastane yolunu tutuşumuz sanki daha dün gibi. Dönüp bir bakmışım kocaman bir adam oluvermişsin.

Küçücük olmana rağmen, çok sevdiğin bir şey bile olsa elindekini tereddütsüz paylaşmanı, saman alevi gibi parlayıp sonra yumoş yumoş sarılmanı, saflığını, şeffaflığını, bir dolu büyük insanın olamadığı kadar dürüst ve hoşgörülü olmanı, birşeyi kabullenmeden önce sorgulamanı kısacası aklını fikrini herşeyini çok ama çok seviyorum oğlum.

Bu rakamlı yıllara veda ettiğin çift basamaklı sayılara merhaba dediğin "ilk yaşın". Huzur ve sağlık can yoldaşın olsun, hayat sana hep istediklerini, hak ettiklerini versin. Sımsıkı sarıl Kaymağımıza, hayat sizi nereye sürüklerse sürüklesin, neler yaşatırsa yaşatsın, "elmanın diğer yarısı" hep aklında kalsın.

Hep dediğim gibi oğlum, ne yaparsan en iyisini yapmaya çalış, okul bitirmek değil adam olmaktır aslolan, önce "adam gibi adam ol." Sonrası kendinden gelecektir zaten.

"Tamam Annem" dersin şimdi, nasihat karın ağrıtır. Olsun, gün gelir tekrar tekrar okursun belki yazdıklarımı...

Nice Mutlu Yıllara Oğlum, SENİ ÇOK SEVİYORUZ......

ÇOK SIKILDIM BU İŞTEN

2011-04-14T23:26:00.000+03:00

Toplamda 37 yıl boyunca 90 dakikalık maç izlemeyen ben ya da biz, blogger üzerinden maç izleyen efendilerin maymunu olduk çıktık. Bugün bir açtım, izleyicilerim uçuvermiş, üstelik sayıları da bir artmış olmasına rağmen toplanıp bir yerlere gidivermişler. Kontrol panelinden görünüyor yani ben görüyorum ama ana sayfada kimse yok, çok mu önemli diyorsunuz, evet benim için önemli bakıyorum oradan oraya dolaşıyorum komşuculuk yapıyorum, gelenlere iade-i ziyaret yapıyorum.

Şekilde görülen Devlet Mezarlığı'nda tam kaçarken yakalamaya çalıştığım tavşan gibi kaçasım var, gidesim var ama bırakamıyorum, wordpress çalışıyorum günlerdir, hiç sevmedim hiç ısınamadım, orada da izleyicilerini eğer domain name in yoksa aktaramıyormuşsun yüce google bunu söyledi. Yaptım birşeyler de pek sevimsiz geldi ısınamadım.

Buranın da tadı kaçıyor ya da bana öyle geliyor. Yeni bir projem var, belki de artık proje olmaktan çıktı, daha size onun müjdesini vereceğim ama içimi sıkıyor şu yap-boz blogger.

Bir yanım hadi git yap boz öğrenirsin diyor, diğer yanım çok işin var bir de bununla uğraşma diyor, bilemedim bilemedim...

Hadi söyleyin ne yapsak, taşınsak mı?

KAÇIRMADAN KAÇIRMALI

2011-04-08T20:49:00.001+03:00

Şimdi ne mi demek istiyor bu Kaymaklı Kadayıf Anası, anlayamazsınız tabii, şifreleri daha önceden basına vermemiştim çünkü, tühhhh çok üzüldüm şimdi sevgili okur, başlığa bakıp da öylece anlamsızca anlam çıkartma telaşınıza...

Yok şükür daha delirmedim ama vallahi şekil 1 A'daki kapı gibi ruhum. (Kapı kalenin ara sokaklarında fotoğraflandı.) Eskidim, yoruldum, çiviler batıyor bir yanlarıma, kıymıklarım vardı, törpülendim işte tam vesikalık halim gibi bu fotoğraf yalanım yok.

Demem o ki; endişem çok büyük Kadayıf ne olacak, Kaymak ne olacak...

Düşünün ki, güveni yitirmişsiniz herhangi birine birilerine, nasıl bir ilişkiniz olurdu, hafiften paranoid, bir miktar titrek, mutsuz ve hatta umutsuz. Tam böyleyim ben bu aralar, ne için çabalıyoruz kuzular için, peki ya eğitim denen sisteme güveniyor muyum bu ülkede HAYIIIIRRRRRRR!!! Daha bir sınavın enkazının üzeri soğumadan diğerindeki şifre skalndalı için mikrofon uzatılan devlet erkanı, "efsane bunlar" demiyor mu? Gel de delirme be sevgili okur gel de delirme.

Bebeler kaçırılıyor, tacize uğruyor, oğlu ölünce gelinim ve torunlarım bana emanet deyip, daha ceset toprağa karışmadan bir kayınpeder gelinine tecavüz ediyor haydi yallah hop hop içeriye. Üzerleri soğuyor örtülüyor sonra birden bir iyi hal lafı dolanıyor, yayın kaldığı yerden devam ediyor.

Ya eğitimli eğitimsiz her gün koca dayağı yiyerek ölen veya ölmekten beter edilen kadınlarımıza el kaldıran erkekleri duymuyor musunuz? Peki ya buna özenen evlilik programında çıkıp da "kocam bana kızarsa tokat atmalı bundan zevk duyarım" diyen gencecik kıza ne diyorsunuz?

Sizi bilmem ama ben, keçileri kaçırmadan aklımı yitirmeden, bebeleri kaçırma planları yapmanın en hayırlısı olacağını düşünüyorum.

Bugünkü YILMAZ ÖZDİL i lütfen okuyun nacizane önerim.

Kaçış kurtuluş mu, her bir işletim mekanızması makarna süzgecine dönmüş bir yapıda olmaktansa sonuna kadar evet!!!

ATA'MA GİTTİM BUGÜN BEN

2011-04-05T23:58:00.000+03:00

Bugün Ata'mı ziyaret ettim bir etkinlik kapsamında, yaşları benden belki de çok büyük ama Anıtkabir'i hiç görmemiş olan bir otobüs hatunla beraber. Her gittiğimden farklı bir dolu şey öğrendim, rehber askercik sayesinde. Yine içim coştu, yine gözlerim doldu, sakindi çok rahat gezdik, hep arkadan gelenler olur mozalenin önünde rahatça duramaz diyeceklerimi diyemezdim. Ruhuna Fatiha okudum, sonra mırıl mırıl bir bir anlattım diyeceklerimi, pır pır oldu yüreğim neden bilmem rahatladım, huzurla doldum.

Sonra hızlıca bir Ankara Kalesi turu, çekmeye doyamadığım ara sokak pozları ile günü devirdim. Yarın sabah kahvemi süpriz bir blogcu ile yudumlayacağım detaylar yakında...

KRONİK YORGUNLUK

2011-04-03T22:10:00.000+03:00

Kronik yorgunluk halleri var, iki üç gündür üzerimde cumartesi kaymak ve kadayıfı yüzmeden getirdikten sonra evde iş güç bitince saat dörtte bir yatmışım sekizdi gözümü açtığımda. Her nasılsa kimsenin karnı acıkmamış, tuvaleti falan gelmemiş ki ölü gibi uyuyuvermişim.

Keza bugün de öyle bir gündü, sabah üç aile dört bebe şeklinde uzun soluklu bir pazar kahvaltısı yaptık yüzmeyi asıp bir seferlik. Sonrasında da kaymağımı da kapıp bir arkadaşıma gittim, keyifli bir öğleden sonra oturmasına, döndüğümde yine bir uyku hali vardı ki sormayın. Yine devrildim yorgan altına. Bu hafta yapacak işlerim çok, silkelenmem lazım acaba vitamin kürüne mi başlasam, hiç birşey yapmasam da yorgun bitkin bir haldeyim ki hiç sevmem bu psikolojiyi bana yakışmaz. Uçan etek derler bana, aynı anda bin iş planlar hepsine yeterim de bu ara biraz dallarım eğildi sanırım.

Benim silkelenip dirileceğim, hepiniz içinde keyifli, huzurlu, mutlu bir hafta dilerim.

KISA KISA HAVADİSLER

2011-04-01T16:47:00.001+03:00

Yukarıdaki fotoğrafımdan da anlayabileceğiniz üzere, bir koşu Eskişehir'e gittim geldim. Günübirlik tur ile hızlı trene binerek çuf çuf gidiverdik Eskişehir'e didik didik her yerini gezdirdiler. Öğlen de çiğ börekle midelere bayram yaptırdık. Yukarıdaki kareyi porsuk kenarında tekne turu yapmak üzere iken çektim, aşağıdaki kareler ise meşhur Odunpazarı Semtinden objektifime takılanlar.

Sonra, efendim çarşamba günü bir melek uçtu geldi bizim eve, Sevgili AYÇA ile kısırlı, kekli gün yaptık söylemesi ayıp. İnanılmaz yoğun olmasına rağmen benim için bir dolu işini erteleyip koşup geldi, resmen esir aldım saatlerce, böyle insanların nesli tükenmekte artık, ortalık bilgi cimrisi bir sürü insanla dolu, bilseler ki paylaşmaktır hayatı güzelleştiren... Buradan da tekrar teşekkür ediyorum kendisine, sanalı gerçeğe çevirdik, sanki yıllardır birbirimizi tanıdığımızı hissettik.

Sonra bu tempoya bir film ve bir tiyatro oyunu sıkıştırıverdim. Film vizyondayken çok görmek istediğim ama fırsatım olmayan;

Meryl Streep, Steve Martin, Alec Baldwin gibi sıkı mı sıkı bir kadro, nefis bir kurgu ve senaryo ile iyi ki seyretmişiz dedirten bir filmi de arşivimize kattık.

Dün akşamda Fosforlu Cevriye'yi izledik, Çayyolu Cüneyt Gökçer Sahnesi'nde. Oyunla ilgili deteylara buradan ulaşabilirsiniz. Uzun süredir gitmemiştim tiyatroya, keyifle izledim.

Kısa kısa havadisler verdim işte size nerede olduğuma dair ....

Bu arada, sabah Kanal D'de Doktorum programını izledim, iki profesör konuktu, adli tıp uzmanı ve son dönemde toplumda artan çocuk cinayetleri ve cinsel istismar konularını tartıştılar. Özellikle son dönemde yaşanan olaylar gözönünde bulundurulduğunda, çocuklarınızın fotoğraflarını mümkün olduğu kadar internet ortamında paylaşmayın şeklinde uyarıda bulundular. Bu konu ile ilgili yazarsam öfkemi kontrol edemeyeceğimi düşündüğümden sadece bu uyarı ile bu konuyu kapatıyorum.

YOKLUĞUNDA ÇOK KİTAP OKUDUM

2011-03-25T19:13:00.000+02:00

" yokluğunda çok kitap okudum

aradım neredesin nerede

ara sıra resmine dokunup ağladım

neredesin nerede" diyordu ya Mustafa Sandal Sevgili Blogum yokluğunda çok kitap okudum bende işte. Şimdi herkesler açıldı açıldı bloglara kavuştuk kavuştuk dese de bazı bloglara ben halen girememekteyim ve bazılarına da yorum bırakırken engelle karşılaşmaktayım herneyse.

Neler mi yaptım bu aralarda,

Ayşe Kulin, Hayat ve Hüzün, sade yalın dille anlatılmış otobiyografi. Döneme ait tasvirler hoş, anlatım yalın bir çırpıda bitiverdi.

Sonra, adından etkilenerek aldığım Piruze'ye başladım.

Piruze, Sinan Akyüz'ün gerçek bir yaşam öyküsünden kaleme aldığı Şam'a gelin giden Türk kızının hikayesi. Kızım Olmadan Asla adında bir kitap okumuştum yıllar önce, sanki onu tekrar okuduğumu hissettim. Bu gerçeğin sonu hep mi böyle yoksa anlatımda esinlenmeler olmuş mu bilemedim.

Ve son olarak da, Maeve Binchy'nin Her Durakta Aşk kitabını hemencecik bitiriverdim. Şimdi hızımı almışken, Sevgili Leylak Hocam dan duyduğum, Haruki Murakami'nin Sahilde Kafka'sına başladım. Yorum yapmak için erken çünkü daha çok başındayım.

Bugün de 5.Ankara Kitap Fuarındaydım. Issız, soğuk ve itici geldi nedense bana. Sinan Yağmur'un, Aşkın Gözyaşları 1'i aldım, koca fuardan. Eskiden indirimler olurdu, kampanyalar olurdu kitap fuarlarında, hiç ruhuma hitap etmedi bu sene nedendir bilemiyorum. İğrenç kokuyordu içerisi bir de, mis gibi kitap kokusunu bastıran ağır kesif sevimsiz bir koku eşliğinde gezdim.

Sonra efendim iki de film izledik ki, psikolojik gerilim sevenler sıkı dursun.

İlki Funny Games, güzel bir Michael Haneke filmi. Bir ara kocişe kapatsak mı bile dedim, gerilmekten, ama iki gerilim ve korku sever battaniye altına sığınıp, gerildikçe polar battaniyeyi ısırıp filmi bitirdik. Tebrik ediyorum yönetmen arkadaşı, zaten tüm filmlerinin galasında "huzursuz seyirler" dilermiş tüm izleyenlerine. Son dakikaya kadar gerçeği içinizde hissedip geriliyorsunuz şiddetle tavsiye ederim.

Diğer filmimiz ise, After Life. Tek kelimeyle muhteşemdi, filmin sonunda bile halen bazı şeyleri öylemiydi böylemiydi diye sorgulamayı size bırakmış yönetmen, yine bir psikolojik gerilim eğer bu tarz filmlerden hoşlanıyorsanız kaçırdıysanız hemen izleyin derim.

Bunların dışında da işte, özendirmek gibi olmasın ama tipik emekli hayatı. Ev, keyif, uyku, alışveriş, miskince televizyon seyretme gibi sıradan işler:)

Şimdi bu bloglar açıldı mı açılmadı mı anlamadım ben ?

İyi hafta sonları dilerim herkese, 163 izleyiciden bir izleyicim uçuvermiş 162 kalmışız, giderken memnuniyetsizliğini belirtseydi belki bir af dilerdik, belki de "bir arkadaşına bakıp çıkmıştır" ha ne dersiniz ? :))

OYUNCAĞI ELİNDEN ALINMIŞ ÇOCUK OLMAK

2011-03-09T21:50:00.000+02:00

Aldılar arka bahçemi elimden, DNS MNS yaptım bir şeyler de yine de içime sinmiyor işte. Bazı blogları okuyamıyorum, bazen post yazamıyorum, bazen yazıyorum sinirleniyorum saçma sapan bir sebebin kurbanları olduğumuza.

Bembeyaz her yer, bugün biraz coştuk oynadık karda, kaymağın beline gelen yer vardı sitenin içinde bazı yerlerde. Daha önceden de demiştim ya, hem soğuk hem ıslak haz etmem karla temastan, camın önünden saatlerce seyredebilirim ama. Bugün biraz da fotoğraf çekelim diye çıktık dışarıya.

Aaaaa işte böyle lafımı bile tamamlıyamıyorum, yazma hevesimi kaçırdılar sanki. Bekliyoruz bakalım manasız yasağın sonunu.

Sevgiyle...

ELİNİ BLOGUMDAN ÇEK

2011-03-01T23:35:00.000+02:00

Şok oldum duyunca, şifreli yayın yapan bir alt yapının canını yakmışlar hemen olaya kökünden çözüm bulunmuş. Şifreli maç yayınlarının bloglardan yayın yapıldığı gerekçesiyle tipik tembel aklımızla, direk ve net suçluları bulacağımıza kökünden blogger ı kapalım olsun bitsin demiş büyüklerim.

Öyle ya, kim uğraşacak şimdi, IP lerini tespit et, ev adreslerine direk ulaş bunlar çok zor şeyler şu teknoloji dünyasında, kesiver gitsin. Kolunuzda sivilce çıksa kolunuzu kökünden kesiverir bunlar aman dikkat.

Öfkeliyim, elinden oyuncağı alınmış çocuk gibiyim, hangi yüzyıldayız merak etmekteyim.

Bakalım neler olacak beklemedeyim.

UĞRAYIN BİR BAKALIM

2011-02-25T21:41:00.000+02:00

Buraya bir uğrayın derim, ruhunun inceliğini ateşle dans ettirdiği camlara yansıtan zarif kuğu gibi bir genç kız bu blogun sahibesi.

Bir kız evladı hayatın çok ama çok güç koşullarında, rüzgara, fırtınaya rağmen ancak bu kadar güzel yetiştirilir denip, eli öpülesi bir annenin oya gibi işlediği tanısanız bayılacağınız bir kız.

2008 yılında sıkıcı banka ortamında kesişti yollarımız, iyi ki tanımışım kocaman yürekli kızım seni.

O tekniğin bir adı var ama ben bilmiyorum, camı eriterek renklerle oynuyor inanılmaz kıymetli bir benzerinin olmadığı takılar yapıyor, blogundan ulaşabilirsiniz kendisine sizin için de sadece size özel ciciler yapabilir, camı canlandırabilir.

Hadi bakalım, kızımın adaşı şansın bol olsun ...

İLK ANNE KİM?

2011-02-21T08:15:00.001+02:00

Köşeye sıkışıp kalır mısınız bazen şu cücelerin soruları karşısında? Google değilim yavrum araştırıp dönerim desem de bazen beni öyle bir sıkıştırıyorlar ki ne desem bilemiyorum doğrusu.

Kaymak Hanım takmış kafasına aylardır "ilk anne kim?" diye. Yani herkes birilerinin annesi ise ilk anne kimmiş? Haklı çocuk düşününce de 2005 model bir minik bir serçeye nasıl anlatırsın? Anlatırsın anlatmasına da bakalım senin kafanda oturmuş mu herşey. Ya da sinir olursun, ne saftirikmişiz hiç sorgulamadan yaşamışız hayatı diyerek kızıverirsin kendine.

Önce dedim ki ben de pek bilmiyorum, araştırıp döneyim sana, eee zaman aldı tabii bu oyalama süreci, halen bulamadın mı diyerek sıkıştırıldım.

Ne dersin nasıl anlatırsın, Adem ile Havva dan başlasan, hadi bir çocukları olmuş desen eeeeee sonra ne olmuş nasıl devam etmiş hikaye diyecek biliyorum, altından başka derin mevzular çıkacak.

Hadi dedim başla Kaymaklı Kadayıf Anası, Big Bang'den başla bakalım ne ile ikna olacak. Şimdi dedim değişik inanışlar var, kaymakcım, mesela büyük bir patlama olmuş dünya öyle oluşmuş.

-Hoppalaaaaaa... Patlamayla insan mı oluşur sen pek araştıramadın herhalde?

- !!!!!!!!!!!

Kaymakcım bir başka teoride maymundan geldiğimiz. (Tamam diyorum herşey çok inandırıcı, bu münazarada burada kapanır artık.)

-Maymunlar gelişip, ellerini ayaklarını kullanmayı öğrenip insana dönüştüler kaymakcım.

- Olmaz ki ama, hayavanat bahçesinde halen maymun var onlar tercih etmedi mi insan olmayı?

- (Hasbinallahhhhh) Eeee şeyyyy, sen istersen okulda öğretmenine sorsana kuzum kesin en doğrusunu biliyordur.

Kaytardım sandım ama yetersiz konumuna düşmüşüm bu sabah anladım, "sen şu aklımdaki soruları hiç açıklayamadın be sinoş" dedi.

Dünü genelde, daldan dala atlayan bir maymun gibi geçirdi, tek eli kafasında tek eli koltuk altında "evrimim tamamlanmadı" deyip türlü şaklabanlıklar yaptı, kibarca dalga geçti benimle yani.

Bilemedim ki nerden başlasam nasıl anlatsam, sıkıştım kaldım.

Güzel bir hafta olsun, tüm hayalleriniz gerçek olsun.

İYİ HAFTALAR

2011-02-14T23:43:00.000+02:00

Koca tatili yedik bitirdik sevgili okur. Sabah aynaya baktım, mecaz gerçeğe dönmüş, dilimde hakikaten tüy bitivermiş, "kitabını bitir", "hadi Kadayıfcım iki gün kaldı kitap", "kitap, kitap" demekten. Şükürler olsun ki bitti, ama yalan ama doğru okudum dedi, öyle bunaldım ki uğraşamadım, tek tek kitabı sorgulayarak.

Misafirlerimiz geldi gitti. Çok keyifli geçti tatilin son kısmı, ben can dostuma çocuklar da arkadaşlarına doydu, dertleştik, güldük, ağladık, film seyrettik, yedik, içtik. Cumartesi akşam onları uğurlayıp, okul moduna hazırlık yaptık ruhen.

Malumunuz üzere bugün "sevgililer günü" ve "kandil" di, bu vesile ile bu iki gününüzü de kutlarım biricik okurlarım. İçimin bir yanı biraz atraksiyon istese de, tüketim toplumunun uydurması olarak düşündüğüm, kırmızı kalpten nefret ettiren bu özel günde genelde pek bir etkinliğimiz olmaz bizim. Yaklaşık yedi yıl flört edince insan sevgililer gününe de o zaman zarfında doymuş oluyor herhalde. Ya da ben kendimi teselli ediyorum bilemiyorum, bu konuda bir çözümleme yapmayı istemediğim aşikar:))

Hediye beklentisine girip, hayal kırıklığı yaşamaktansa, günü tüketim toplumunun icraatı sayıp, muhalif bir ruh portresi çizmek daha işime geliyor itiraf edeyim. Zaten yaratıcılık konusunda pek sınır tanımaz bizimkisi onun için fazla şans tanımak da istemiyorum. Mesela ikinci sevgililer günümüzdü sanırım, daha ömrümün baharındayım, tüketim toplumu da pek umurumda değil o vakit, buluştuk heyecanla, elinde bir hediye paketi, işte dedim ya, unutmamış merakla beklemekteyim. Bir de paketi açınca ne göreyim, bir kutu kırmızı oyun hamuru.

İnsan o zaman yapamıyor işte sevgili okur, ya da biz pek saftiriktik,ya da ne bileyim işte...Şimdiki yeni yetmelerin eline verse sevgilileri bir kutu oyun hamuru, yedirirler herhalde karşıdakine onu bir çırpıda. Ne güzel yaratıcılığımı geliştirmek istiyor herhalde deyip ben gibi boynuna atılmazlar.

Peynirin bitmiş olmasından istifade biz de Liva'ya kahvaltıya gittik canım, sevgililer günü kapsamında merak etmeyin. Üzerine silikon tabancası ile çiğ tanesi yapılmış kumaş güllerle süslenmiş "aman şükür kutlamıyoruz ya" dedirtecek tarzda bir mekanda tam karışık bir omletle taçlandırdık günü:))

Yine gün nasıl geçti anlamadım, öğleden sonra da kahve keyfi yaptık bir arkadaşımla, sonra çocuklar gelmeden eve yetişme telaşı ve işte gün yine bitiverdi.

Şu Ayşe Kulin akıcı diline rağmen niye elimde süründü acaba, var mı bir tahmini olan? Haftada bir kitap diyordum emeklilik sürecinde ama, maşallah kaymaklı kadayıf anası fink fink dolaşmaktan kitaba pek zaman ayıramadın diye de kulak çekiyorum, kadayıfa haksızlık olmasın diye.

EN KEÇİSİNDEN

2011-02-07T22:48:00.000+02:00

En keçisinden bir grip oldum ki sormayın, deve gibi çöküverdim. Dün bebeleri yüzmeden getirince bilumum yerlerimde başlayan ağrılar ve çağıl çağıl akan burnum ve gözlerim ile bugünü tüm gün yatarak geçirdim.

Öyle etkilendim ki anlatamam. Sabah kadayıfı sitedeki eczaneye gönderdim, dönünce, bir tepsiye kahvaltı hazırlamış getirmiş bana, bir tabakta üç zeytin, biraz peynir, ekmek ve de su. İlacı aç karnına içmeyeyim diye. Kuzum benim dedim be. Ne ekersek onu biçermişiz, aynen onlar hasta olduğunda benim onlara baktığım gibi tüm gün boyunca seferber oldular, hele cüce kaymak, ateş ölçtü ikide bir, gıkları çıkmadı tüm gün, ard arda cd koyup seyrettiler, çok duygulandım çok.

Anamda, yoğurt çorbası pişirip geldi, çok özlemişim hasta olup, kendimi baktırmayı, bu hastalıkta bile iyi ki iş yok hastalanmak bile daha keyifli dedim.

Çarşamba İstanbul'dan MİSAFİRLERİM geliyor, yarın öbür gün biraz yoğun olurum, bir dolu işim var, iyileşmem lazım, hazırlanmam lazım.

Bu arada; pre ergen kadayıf geçen gece olanlardan pişman, süt dökmüş kedi modunda, kitap mı, yerinde sayıyor, okul açılana kadar bitirecekmiş, kendi sorumluluğuymuş ben söyleyince canı hiç istemiyormuş. Eyvallah dedim ne diyeyim, oku desen olay çıkıyor okumuyor sonunda değişen bir şey olmuyor yani. Az ilişeceğim kendisine karar aldım.

YETTİ BE!

2011-02-05T23:32:00.000+02:00

Cinim tepemde! Artık bu ilişkinin nasıl olacağı nereye varacağı konusunda ciddi kaygılarım oluşmakta, yoruldum, tıkandım, bunaldım ve bulandım. Psikiyatrist koca bile dibine ışık vermez misali yetemedi bana.

Kadayıftan yana şikayetim var sevgili okur, gözlerim şişti ağlamaktan, burnumu çeke çeke, genzim yana yana, hart hurt sinirli sinirli tuşlara basarak yazıyorum bu satırları.

Ne istiyorsun dokuz buçuk yaşındaki bebeden, otur da kendinle hesaplaş diyenlere ve de dahil diyeceklere yazılmıştır bu yazı. Tıkandım artık tıkandım, en istemediğim ilişki türüne, contası atmış damlatan musluğa, yalama olmuş tutmayan kapı diline benzedik artık offfff ki offfff.

Kadayıf, üç aylıktı, tek böbreğinin fonksiyonsuz olduğunu öğrendiğimizde, zorlu, sıkıntılı hiç de normal olmayan bir süreç başlamıştı bizim için. Hiç idrar yolu enfeksiyonu olmaması gerekiyordu, çok iyi bakılması ve her gün de antibiyotik kullanması. Annem sağolsun, bezli olmasına rağmen ameliyat gününe dek birgün bile enfeksiyon kapmasına izin vermeden gözü gibi baktı. Sonra üçbuçuk yaşına geldiğinde, dört saat kırkbeş dakikalık bir ameliyat geçirdi. Etrafındaki bebeler araba sürerken, o peluş köpeğine enjeksiyon yapıp serum takma oyunu oynardı. Tüm bunlar bilinçaltımızı çok etkilemiş olsa gerek biraz fazla üzerine titredik herhalde.

Her zaman birey gibi davrandık, isteklerini en zor zamanlarımızda bile değerlendirdik. Ortaya dokuzbuçuk yaşında, aklı bize zarar bir çocuk çıkıverdi. Ben bireyim; yarınki sınava çalışmak istemiyorum, sonuçlarını kendim yaşayacağım diyen, sorumsuzluklarını mükemmel kılıflarla örten bir çocuğum var şu anda.

Devlet teşekkürü uygun görmüş halen sen bu karneyi beğenmiyorsun diyebilen, canı istemediğinde hiç bir şeyi yaptıramadığım bir çocuk yarattım(k) ben, nerede yanlış yaptıysam(k). Karne de evlere şenlik, teşekkürü iliştirmişler ortalamaya göre ama, iki bile var, resim müzik, beden dışında gerisi de dört. Dördüncü sınıf için pek de iç açıcı olmadığını düşünüyorum ne dersiniz?

Eşim de ben de hiç bir zaman yarışcı velilerden olmadık. BURADA , yazmıştım size, ne sinir tipler olduğunu. Hiç bir zaman onlardan olmayacağım için, bu yarışçı sistemden mümkün olduğu kadar uzak bir okul seçmiştim kadayıf ve kaymak için. Yani zannetmeyim hırsımdan söyleniyorum.

Ama gelin görün ki adam yapması gereken asgari işleri bile yapmamak için direniyor. Fen sonradan öğrenilir, belki matematik de ama okuma alışkanlığını edinemez ise, hayat boyu, standart altı bir tip olur buna adım kadar eminim, bu yüzden tek sıkma noktam kitap. Öğretmen tatilde hiç ödev vermemiş, sadece, Uçan Sınıf diye bir kitap okunup bitirilecek, 160 sayfalık kitapta halen kırklardayız. Ödül ceza artık işlerliğini yitirmiş durumda.

Bardak bugün taştı, yüzmeden geldik saat üç, lisansı çıktı bu arada eşşeğin, sporcu oldu başıma neyse, yemek falan, söz okuyacağım, sen çok iyisin, muhteşemsin, gelince okuyacağım diye apartmandan bir arkadaşına gitti, beş buçukta evde ol dedim, beş buçukta evdeydi. Kıvrandı durdu, beş sayfa okusam gerisini sonra okusam, sonra yukarı kattaki arkadaşı bir oyununu geri getirdi, çocuğun yanında hayır diyemeyeceğimi bilerek, arkadaşının kalması için yalvardı, yarım saatliğine başlanan oyun ona yirmi kala son buldu. O saatten sonra okuduğu kitapta kendine benzerdi zaten.

Biraz söylendim, bak diğer annelere, çocukları yapmaları gerekenleri yapmadan nefes alamıyorlar diye, herşey çok düzgünmüş gibi tatilin bir haftasını yedik bitirdik falan dedim, bana belki anlamını bilerek belki de bilmeyerek "küstahlaşma" dedi. O saat bu saat ağlıyorum. Şimdi bunu diyen onsekizinde ne yapar varın siz düşünün.

Öyle çok incindim ki, nerde yanlış yaptım diye düşünüp duruyorum. Dediğimi yaptıramadığım gibi bir de asilik başladı, ateş çıkıyordu gözlerinden, gücü yetse vururdu belki de.

Canım sıkkın, delikanlı olduğunda, en yakını ben olmak istiyorum, o benim canım ciğerim, o benim yaralı, kınalı kuzum, ilk göz ağrım. Ama çok da ağrıma gitti be sevgili blog çok hem de çok. Bu ilişki hiç de hoş olmayan bir mecraya kaymakta. Sağlığı yerinde ya, keyfi iyi ya, deyip şükrediyorum elbette, ama sanırım tıkanmaya, sanırım çıkmaz bir sokağa girmek üzereyim bu ilişkide.

Hiç birşeyine karışmıyorum, git gözüm görmesin dedim. Kuru sıkı atmak tabi bu , nasıl karışmayacağım ki, içinizin bir yerlerinde şöyle çok derinlerde sızı olur ya bazen öyle sızlıyor şimdi içim.

Uyumuştur herhalde, gidip sarılsam öpüp koklasam mı, yoksa burnundan getirip çocuklar gibi küslük mü çıkarsam. Bacak kadar bebeyi idare edemedim ya yuh olsun bana yuh.

Pre ergenlik midir, yoksa kişilik mi? Bilemedim, başım da tuttu şimdi, amaaaannnn işte böyle muhteşem cumartesi.....

HAVA NASIL ORALARDA?

2011-02-01T20:38:00.001+02:00

Eskiden bayılırdım gökten birbirine değmeden düşme mucizesi gösteren kar tanelerine. Ama bu dediğim belki çocukluk belki de ilk gençlik yıllarıma denk gelirdi. İlkokulu hatırlarım da; "Ethem dede ethem dede, gömlekleri keten dede, yarın okullar tatil olsun kırk göbek atarım dede..." diyerek kulağım ajansta, gözüm camda geçirdiğim yıllara denk gelir bu sevgi.

Sonrasında; Ankara'nın en soğuk yeri derlerdi, bizim Beytepe Kampüsü'ne, yine sevinirdik düşen kar tanelerine, nizamiyeden içeri otobüsler giremesin de kar topu oynayarak bölüme gidelim, kimse gelememiş olsun, dersler iptal olsun sevincini yaşardık.

Çalışma hayatı ve de çocukların servis, okul kaygısı ile birlikte, düşen her tane kar yüreğimi soğutur oldu benim. Trafik, kayma, düşme korkusu derken pencere önünde kahvemi yudumlayarak yağan kar tanelerini izleyeceğim an'a kadar kar yağarken duyduğum eski heyecanlarımı ötelemiştim.

Şimdi, şükürler olsun ki evdeyim, çocuklarım da tatilde, elimde kahvem, eskisi gibi seviniyorum eskisi gibi coşkulanıyorum, yeniden çocukluğumun, yeniden gençliğimin keyfi geldi ruhuma.

Ama çok soğuktu bugün hava, çoluğunu çocuğunu ısıtmak için mücadele veren tepesinde bir damı olmayan bir sürü insan geldi aklıma çok üzüldüm hem de çok, kendime de kızdım, evim olsun evim olsun diye içimi kemirip duruyorum, kira mira işte, sıcacık ve huzurlu ya, niye takıyorum bu kadar kafamı bu ev işine bilemedim.

Bir akşam üstü şekerlemesi yaptım ve kendime geldim, aklım başıma geldi yani, hayatta herşey yolunda giderken elimdekilere binlerce şükretmeyi bilirim bilmesine de sanırım bazen aklımdan çıkıveriyor, dışarı çıkıp üşümek bile insanı kendine getirip, sorgulatabiliyor.

Sımsıkı sarılın etrafınızdaki değerlere, tıpkı bu zincirin halkaları gibi, ben şimdi gidip önce babamıza sonra da kuzulara sarılacağım mesela, bir de belirli gün ve haftalar kapsamında bugün bizim kocişle çıkma yıldönümümüz, 01.02.1993'te flört etmeye başlamış, 99 yılında da evlenmiştik.

Kaymak Kadayıf evde malumunuz iki hafta, gün içinde çok okuyup yazamıyorum bu aralar, yine de şimdi bir bakayım kimler neler yazmış.

Hadi kalın sağlıcakla...

Dip Köşe Not: Görseller için tık tık.

BİLİN BAKALIM ?

2011-01-25T21:28:00.002+02:00

Hadi bilin bakalım nerede ve kimlerleydim ben bugün?

İlk fırsatta görüşülecekler listesinin en baş sıralarında olan Sevgili LEYLAK DALI ile bugün için geçen haftadan sözleşmiştik. Yakamıza kırmızı karanfil takalım esprisini de yaparak bugün düştüm Tunalı yollarına. Zaten artık öyle tuhaf bir psikolojideyim ki, nerede fotoğraf çeken daha doğrusu her bir şeyi çeken bir hatun görsem, nerede elinde bebesi dolaşan bir hatun görsem "acaba blogtan yazıştığım birileri mi?" demekten kendimi alıkoyamıyorum.

Benim için Tunalı'nın eski ve marka mekanlarından biridir, Flamingo Pastanesi, öğlenleri bankada yemek kötü çıktığında kaçardık genelde, kendimi huzurlu hissettiğim bir yerdir. Buluşma saatimize yakın, oradaydım, garsonları ile tanışıklığımız vardır tabii, yılların mekanı, bu saatte hayırdır diye sordular , alışmışlar 12:30 13.30 talimlerine. Zaten her önüme gelene anlatasım var, ben erkencecik emekli oldum artık hürüm diyesim var ya, tam başladım ben artık ayrıldım bankadan dedim ki yan masadan bir ses, Kaymaklı Kadayıf demez mi ? Leylak Hocam kendisini de davet etmiş, akıllı bıdık kızı ile Sevgili Bilge ve Annesi imiş meğersem.

Sonra Leylak Hocam geldi, sanki yıllardır tanıyormuş gibiydim, sıcak keyifli, bol kahkahalı bir öğleden sonra oldu benim için. İkisi de duygulandırdı beni elleri kolları dolu gelmişler. Leylak Hocam, kadayıfıma anahtarlık, kaymağıma da toka getirmiş yukarıda fotoğrafladım kendilerini.

Sevgili Sevda'da el emeği göz nuru yaptığı iki kolyeyi hediye etti bana, çok beğendim çok. Devamını görmek isterseniz şuraya bir uğrayıverin derim.

Yıllar yılı tanıdığın insanlarla bile bazen bu kadar yakın frekansı bulamazken, sadece yazıştığın, okuduğun insanlar için güncel tabirle bu elektriği hissetmenin sebebini araştırmak sosyologların, psikologların işi olsun ben kazandığım yeni arkadaşlıkların keyfine bakayım diyorum ne dersiniz?